ECLI:NL:CBB:2017:488

uitspraak COLLEGE VAN BEROEP VOOR HET BEDRIJFSLEVEN zaaknummer: 16/901 5134 uitspraak van de meervoudige kamer van 20 december 2017 in de zaak tussen [naam 1] B.V., te [plaats] , appellante, en de staatssecretaris van Economische Zaken, verweerder (gemachtigden: mr. J.F. Janmaat en mr. M.M. de Vries). Bij besluiten van 18 april 2016 (de primaire besluiten) heeft verweerder de aanvragen van appellante op grond van de Uitvoeringsregeling rechtstreekse betalingen GLB (Uitvoeringsregeling) om toewijzing van betalingsrechten en de toewijzing van betalingsrechten uit de nationale Reserve voor jonge landbouwers afgewezen. Bij besluit van 26 september 2016 (het bestreden besluit) heeft verweerder de bezwaren van appellante ongegrond verklaard. Appellante heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Verweerder heeft een verweerschrift ingediend. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 10 mei 2017. Appellante heeft zich laten vertegenwoordigen door [naam 2] . Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigden. Overwegingen 3. Appellante voert aan dat zij wel als actieve landbouwer moet worden aangemerkt, omdat zij op 15 juni 2015 als agrarisch ondernemer stond geregistreerd in het handelsregister van de KvK. Door fouten van de KvK zijn wijzigingen van SBI-codes niet tijdig verwerkt. 4.1 Het College overweegt als volgt. Artikel 2.3, vijfde lid, van de Uitvoeringsregeling bepaalde ten tijde en voor zover van belang, dat geen rechtstreekse betalingen worden toegekend aan landbouwers die niet uiterlijk op 15 juni 2015 zijn ingeschreven of waarvan de onderneming niet uiterlijk op 15 juni 2015 is ingeschreven in het handelsregister, bedoeld in artikel 2 van de Handelsregisterwet 2007, onder de vermelding van de verkorte omschrijving van een landbouwactiviteit, overeenkomstig artikel 11, onderdeel b of artikel 15, eerste lid, onderdeel a, van het Handelsregisterbesluit 2008. Bij uitspraak van 27 september 2017 (ECLI:NL:CBB:2017:314) heeft het College geoordeeld dat – kort gezegd – dit vereiste een correcte uitvoering is van de in artikel 9 van Verordening 1307/2013 aan de lidstaten verleende bevoegdheid. 4.2 Anders dan waarvan verweerder in het bestreden besluit is uitgegaan, gold ten tijde hier van belang niet het vereiste dat de landbouwer of het landbouwbedrijf met als hoofd- of nevenactiviteit landbouw moest staan ingeschreven, terwijl ook het vereiste om met een bepaalde SBI-code te staan ingeschreven geen vereiste is dat is af te leiden uit de toen geldende tekst van artikel 2.3, vijfde lid, van de Uitvoeringsregeling. De tekst van artikel 2.3, vijfde lid, van de Uitvoeringsregeling spreekt slechts van een verkorte omschrijving van een landbouwactiviteit. Ook de artikelen 11 en 15 van het Handelsregisterbesluit spreken slechts van een verkorte aanduiding van de uit te oefenen activiteit. In de toelichting op de Uitvoeringsregeling (Stcrt. 2014 nr. 36127, 16 december 2014, blz. 29) staat weliswaar dat de hoofd- of nevenactiviteit landbouw overeenkomt met de SBI-codes 011 tot en met 015 van de KvK, maar dat betekent niet dat bij het ontbreken van deze code in het register geen sprake kan zijn van een landbouwactiviteit. 4.3 Op 15 juni 2015 stond appellante in het handelsregister van de KvK ingeschreven met als bedrijfsomschrijving de exploitatie van een landbouwbedrijf. Bezien tegen de achtergrond van het vereiste van het zijn van een actieve landbouwer, namelijk dat moet worden voorkomen dat steun wordt verleend aan natuurlijke en rechtspersonen van wie het zakelijke doel niet of nauwelijks is gericht op de uitoefening van landbouw (Stcrt. 2014 nr. 36127, 16 december 2014, blz. 29), is het College van oordeel dat verweerder deze omschrijving van appellante ten onrechte niet heeft aangemerkt als een verkorte omschrijving van een landbouwactiviteit als bedoeld in artikel 2.3, vijfde lid, van de Uitvoeringsregeling. 5. Het beroep is gegrond en het College vernietigt het bestreden besluit wegens strijd met artikel 7:12, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht. Het College ziet geen mogelijkheid om het geschil finaal te beslissen. Verweerder zal daarom een nieuw besluit moeten nemen met inachtneming van deze uitspraak. Het College stelt hiervoor een termijn van zes weken. 6. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. Het door appellante na de zitting nog opgestuurde formulier proceskostenvergoeding kan het College niet meer bij de behandeling van de zaak betrekken. Op grond van artikel 20, tweede lid van Procesregeling bestuursrechterlijke colleges 2014 worden de na de sluiting van het onderzoek ter zitting ongevraagd ingediende stukken geweigerd en aan de betrokken partij teruggezonden. Het College: verklaart het beroep gegrond; vernietigt het bestreden besluit; draagt verweerder op binnen zes weken na de dag van verzending van deze uitspraak een nieuw besluit te nemen op het bezwaar met inachtneming van deze uitspraak; draagt verweerder op het betaalde griffierecht van € 334,- aan appellante te vergoeden. Deze uitspraak is gedaan door mr. A. Venekamp, mr. H.B. van Gijn en mr. T.P.J.N. van Rijn, in aanwezigheid van mr. M.B. van Zantvoort, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 20 december 2017. w.g. A. Venekamp w.g. M.B. van Zantvoort