ECLI:NL:CRVB:2000:AA6851

97/11909 ZW

U I T S P R A A K

in het geding tussen:

het Landelijk instituut sociale verzekeringen, appellant,

en

A te B, gedaagde.

I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING

Bij brief van 13 augustus 1996 heeft appellant, voorzover hier van belang, het verzoek van gedaagde d.d. 6 juni 1996 tot vergoeding van wettelijke rente afgewezen.

Bij besluit van 3 januari 1997 heeft appellant het door gedaagde tegen dit besluit ingediende bezwaar primair niet-ontvankelijk en subsidiair ongegrond verklaard.

De Arrondissementsrechtbank te Breda heeft het tegen laatstgenoemd besluit ingestelde beroep bij uitspraak van 22 oktober 1997 gegrond verklaard, het bestreden besluit vernietigd, en onder herroeping van het primaire besluit bepaald dat appellant aan gedaagde wettelijke rente vergoedt over de nabetaalde c.q. na te betalen bruto-uitkering krachtens de Ziektewet (ZW), zulks met ingang van 6 juni 1996 tot de dag waarop die uitkering is voldaan. De rechtbank heeft voorts beslissingen gegeven inzake proceskosten en griffierecht.

Appellant is van deze uitspraak in hoger beroep gekomen op in het aanvullend beroepschrift van 29 mei 1998 uiteengezette gronden. Verzocht is de aangevallen uitspraak te vernietigen.

Met toestemming van partijen is het onderzoek ter zitting achterwege gebleven.

II. MOTIVERING

Bij uitspraak van de Raad van 15 mei 1996, ZW 94/101 is het ten aanzien van gedaagde in het kader van de ZW genomen besluit van 2 mei 1988, waarbij haar op grond van artikel 44, eerste lid, aanhef en onder a, ten eerste subsidiair ten tweede, van de ZW met ingang van 27 juni 1987 verder ziekengeld is geweigerd, vernietigd.

Gedaagde heeft bij brief van 6 juni 1996 aan appellant verzocht om nabetaling van het haar ten onrechte onthouden ziekengeld en vergoeding van de door haar geleden renteschade. Appellant is vervolgens tot nabetaling overgegaan, maar heeft bij besluit van 13 augustus 1996 het verzoek om schadevergoeding afgewezen op de grond dat de vordering tot schadevergoeding op grond van artikel 3:310 BW is verjaard, waarbij de verjaringstermijn is aangevangen op de datum van het destijds bestreden besluit, 2 mei 1988. Subsidiair wordt voor vergoeding van de wettelijke rente artikel 1286, derde lid, BW (oud) van toepassing geacht, zodat schriftelijke aanmaning is vereist. Het verzoek om schadevergoeding is op 6 juni 1996 gedaan, zodat eerst met ingang van die datum tot de datum van de uiteindelijke nabetaling van de uitkering wettelijke rente is verschuldigd.

Het door gedaagde tegen dit besluit gemaakte bezwaar is bij besluit van 3 januari 1997, voorzover hier van belang, ongegrond verklaard.

De rechtbank is tot de conclusie gekomen dat de vordering van gedaagde tot schadevergoeding ten tijde van het nemen van het primaire schadebesluit nog niet was verjaard. De rechtbank heeft voorts het subsidiaire standpunt van het bestreden besluit onderschreven, en met vernietiging van het bestreden besluit bepaald dat de wettelijke rente eerst vanaf 6 juni 1996 is verschuldigd.

Daartoe heeft de rechtbank onder meer het volgende overwogen:

"Onder verwijzing naar de overwegingen van de Hoge

Raad in zijn arrest van 28 oktober 1994, gepubliceerd in Nederlands Jurisprudentie 1995, nummer 139, oordeelt de rechtbank dat de verjaringstermijn in het onderhavige geval eerst is aangevangen nadat de administratiefrechtelijke rechtsgang is beëindigd met vernietiging van het bestreden besluit. Voor de Hoge Raad is - bij de toepassing van een bijzondere verjaringsregeling - doorslaggevend geweest, dat de burgerlijke rechter een vordering tot schadevergoeding, gebaseerd op onrechtmatigheid van een beschikking waartegen een administratieve rechtsgang openstond, in beginsel slechts kan toewijzen indien en nadat die rechtsgang is gevolgd en daarbij is beslist dat de beschikking onrechtmatig is. Deze gedachtegang leidt de rechtbank tot voormeld oordeel. Een andere visie zou de consequentie hebben dat bij elk bezwaar c.q. beroep waarbij een schade-element kan optreden, de betrokkene ter behoud van zijn mogelijkheden schadevergoeding te verkrijgen gehouden zou zijn daartoe maatregelen te treffen, bijvoorbeeld door het treffen van rechtsmaatregelen c.q. door het stuiten van een verjaringstermijn. Hierbij gaat de rechtbank ervan uit dat het instellen van bezwaar c.q. beroep niet is aan te merken als een daad van rechtsvervolging in de zin van artikel 3:316, eerste lid, van het BW, waardoor de verjaring zou worden gestuit, nu het bezwaar c.q. beroep niet is gericht op het verkrijgen van schadevergoeding. Eerst onder de werking van de Awb is voor gevallen als de onderhavige de mogelijkheid van een schadeverzoek op de voet van artikel 8:73 van de Awb ontstaan en de mogelijkheid - zoals in dit geval gevolgd - een schadebesluit aan te vragen. Deze mogelijkheden hebben tot gevolg dat vorenbedoelde overwegingen van de Hoge Raad niet meer onverkort opgaan. Voor het standpunt dat de verjaringstermijn eerst aanvangt nadat de administratiefrechtelijke rechtsgang is doorlopen, blijft evenwel pleiten dat betrokkenen dan niet worden gedwongen in een eerder stadium maatregelen te nemen ter voorkoming van verjaring. In dit geding kan zulks evenwel buiten verdere beschouwing blijven, nu hier geen sprake van kan zijn dat door vorenbedoelde mogelijkheden sinds het ontstaan daarvan inmiddels een (verjarings)termijn van 5 jaren is verstreken."

Blijkens het gestelde in het hoger beroepschrift zijn de grieven van appellant uitsluitend gericht tegen het oordeel van de rechtbank dat de schadevordering niet verjaard is, alsmede - in het verlengde hiervan - tegen de hoogte van de proceskostenveroordeling.

Appellant houdt staande dat de schadevordering van gedaagde is verjaard en heeft in dit verband onder meer naar voren gebracht, dat het arrest van de Hoge Raad waarnaar in de aangevallen uitspraak is verwezen de toepassing van de Wet van 31 oktober 1924, houdende voorschriften nopens verjaring van geldvorderingen ten laste van openbare lichamen betrof, welke wet per 1 januari 1992 is ingetrokken. Volgens appellant is in dit geval artikel 3:310, eerste lid, BW van toepassing, ingevolge welke bepaling de rechtsvordering tot vergoeding van schade uit onrechtmatige daad verjaart door verloop van vijf jaren na de aanvang van de dag volgend op de dag waarop de benadeelde zowel met de schade als met de daarvoor aansprakelijke persoon of instantie bekend is geworden. Hiervan uitgaande is de verjaringstermijn volgens appellant aangevangen op de datum van het vernietigde besluit van 2 mei 1988 of althans op de dag waarop gedaagde van dit besluit kennis heeft kunnen nemen, en is de rechtsvordering van gedaagde op 2 mei 1993 of kort daarna verjaard, aangezien van een stuitingshandeling niet is gebleken.

De Raad overweegt het volgende.

Door de vernietiging van het besluit van 2 mei 1988 bij uitspraak van de Raad van 15 mei 1996 is komen vast te staan dat dit besluit van de aanvang af onrechtmatig was. Met ingang van de datum, volgende op de datum waarop het ziekengeld had moeten worden uitbetaald ingevolge artikel 47 van de ZW, zoals deze bepaling tot 17 mei 1995 luidde -maandag 13 juli 1987- is derhalve schade geleden, welke onmiddellijk opeisbaar was.

De Raad stelt voorop dat bij de beoordeling van de verjaring van een vordering tot vergoeding van schade, waarbij de verplichting tot schadevergoeding niet berust op een administratiefrechtelijke bepaling maar is gebaseerd op een onrechtmatige daad van een bestuursorgaan, aansluiting dient te worden gezocht bij het civielrechtelijk schadevergoedingsrecht.