ECLI:NL:CRVB:2019:3755

172874 WIA Centrale Raad van Beroep Enkelvoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 28 februari 2017, 16/425 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellante] te [woonplaats] (appellante) de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv) [naam B.V.] te [vestigingsplaats] ([naam B.V.]) Datum uitspraak: 27 november 2019 De Raad heeft in het geding tussen partijen op 3 januari 2019 een tussenuitspraak (ECLI:NL:CRVB:2019:91) gedaan (tussenuitspraak). Ter uitvoering van de tussenuitspraak heeft het Uwv rapporten van de verzekeringsarts bezwaar en beroep van 7 februari 2019 en van de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep van 1 maart 2019 in geding gebracht. Bij brief van 17 april 2019 heeft appellante op deze rapporten gereageerd. [naam B.V.] heeft zich bij brief van 4 juni 2019 achter het standpunt van het Uwv geschaard. Het Uwv heeft bij brief van 28 juni 2019 aanvullende rapporten van de verzekeringsarts bezwaar en beroep van 12 juni 2019 en van de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep van 20 juni 2019 in geding gebracht. Het onderzoek ter zitting is hervat op 23 oktober 2019. Appellante is verschenen, bijgestaan door haar gemachtigde mr. N.M. Fakiri. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. W de Rooij-Bal. [naam B.V.] is niet verschenen. De Centrale Raad van Beroep - vernietigt de aangevallen uitspraak; - verklaart het beroep tegen het besluit van 10 december 2015 gegrond en vernietigt dat besluit; - draagt het Uwv op binnen acht weken na deze uitspraak een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen met inachtneming van deze uitspraak; - bepaalt dat beroep tegen de door het Uwv te nemen nieuwe beslissing op bezwaar slechts bij de Raad kan worden ingesteld; - veroordeelt het Uwv in de proceskosten van appellante tot een bedrag van € 3.584,-; - bepaalt dat het Uwv aan appellante het in beroep en in hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 170,- vergoedt. Deze uitspraak is gedaan door J.P.M. Zeijen, in tegenwoordigheid van D.S. Barthel als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 27 november 2019. (getekend) J.P.M. Zeijen (getekend) D.S. Barthel 1. Voor een uitgebreide weergave van de in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden verwijst de Raad naar de tussenuitspraak. 2.1. Bij besluit van 11 februari 2015 heeft het Uwv aan appellante met ingang van 31 maart 2015 een WGA-uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) toegekend, waarbij de mate van arbeidsongeschiktheid is vastgesteld op 35-80%. Appellante heeft bezwaar gemaakt tegen dit besluit en gesteld dat zij volledig en duurzaam arbeidsongeschikt is. 2.2. Bij besluit van 10 december 2015 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellante tegen het besluit van 11 februari 2015 gegrond verklaard, het besluit van 11 februari 2015 herroepen en de mate van arbeidsongeschiktheid per 31 maart 2015 bepaald op minder dan 35%. Tevens heeft het Uwv besloten dat appellante met toepassing van artikel 56, tweede lid, van de Wet WIA, tot en met 30 november 2017 een loongerelateerde WGA-uitkering blijft ontvangen naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 35-80%. 3. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellante tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. 4. Bij de in het procesverloop vermelde tussenuitspraak heeft de Raad geoordeeld dat het bestreden besluit een toereikende medische en arbeidskundige onderbouwing mist. Daartoe is onder meer het volgende overwogen. 4.1. Appellante heeft zich op 19 februari 2016, dus na de datum in geding, onder behandeling laten stellen bij GGZ Delfland. Blijkens het behandelplan van 1 april 2016 is appellante gediagnosticeerd met een dissociatieve stoornis NAO, een chronische PTSS, een depressieve stoornis (eenmalige episode, matig) en zwakzinnigheid, ernst niet gespecificeerd. Geoordeeld is dat de verzekeringsarts niet afdoende heeft gemotiveerd waarom deze klachten niet (in deze omvang) al aanwezig waren op de datum in geding. Met name is onvoldoende onderbouwd waarom bij appellante, ondanks de bij haar gestelde diagnoses, geen beperkingen ten aanzien van het persoonlijk en sociaal functioneren en werktijden zijn aangenomen. In het licht van de bij appellante gestelde diagnoses is geen toereikende medische onderbouwing gegeven voor het feit dat in de Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) geen beperkingen zijn aangenomen in de rubrieken 1 (persoonlijk functioneren) en 2 (sociaal functioneren). In het bijzonder wordt een motivering gemist waarom ten aanzien van de beoordelingspunten 1.1 (vasthouden aandacht), 1.2 (verdelen van de aandacht), 1.5 (doelmatig handelen), 2.6 (emotionele problemen van anderen hanteren) en 2.7 (handelingstempo) geen beperkingen zijn gescoord. Datzelfde geldt ten aanzien van de werktijden. 4.2. Tevens is overwogen dat uit het door appellante in beroep overgelegde intelligentieonderzoek van 6 mei 2016 blijkt dat zij volgens de Verbaal Begrip Index op laagbegaafd niveau heeft gepresteerd. Volgens de Perceptueel Redeneren Index (het non-verbaal denken en redeneren), de Werkgeheugen Index, en de Verwerkingssnelheid Index heeft zij op een beneden gemiddeld niveau gepresteerd. Geoordeeld is dat ook de reactie van de verzekeringsarts bezwaar en beroep op dit onderzoek onvoldoende overtuigend is. Nu in het verslag van het intelligentieonderzoek is geconstateerd dat appellante behoorlijke belemmeringen zal ervaren met verbale informatie, zowel in gesproken taal als schriftelijke taal, waardoor zij niet alleen kan vastlopen in administratieve taken, contact met instanties, maar ook beperkt zal worden in sociale contacten, is een nadere motivering vereist. De resultaten van het intelligentieonderzoek vragen in het bijzonder om een antwoord op de vraag waarom ten aanzien van de beoordelingspunten 2.4 (schrijven), 2.5 (lezen) en 2.11 (overige beperkingen in het sociaal functioneren) geen beperkingen zijn aangenomen. 4.3. Ook de arbeidskundige grondslag van het bestreden besluit is ontoereikend geacht. Gezien de resultaten van het intelligentieonderzoek in combinatie met de bij appellante gestelde hiervoor genoemde diagnoses, dient de arbeidsdeskundige nader te motiveren of staande kan worden gehouden dat appellante op de datum in geding op niveau VMBO tot VMBO-TL functioneerde. 5.1. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft in zijn rapport van 7 februari 2019 vooropgesteld dat aan een bepaalde diagnose niet als vanzelf vaststaande beperkingen vastzitten. Met betrekking tot de beoordelingspunten 1.1 (vasthouden van de aandacht) en 1.2 (verdelen van de aandacht) heeft hij erop gewezen dat een stoornis bij diverse onderzoeken nimmer is vastgesteld en dat los daarvan een beperking op dit item zich slechts voordoet bij een ernstige stoornis. Daarvan is in het geval van appellante geen sprake. Bij onderdeel 1.5 (doelmatig handelen) moet beoordeeld worden of iemand in staat is om de dagelijkse routinehandelingen uit te voeren die nodig zijn voor een onafhankelijk functioneren in de ADL en volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep is niet aannemelijk dat appellante daartoe niet in staat zou zijn. Bij onderdeel 1.7 (handelingstempo) moet beoordeeld worden of er een permanente en aanzienlijke vertraging van het algeheel handelen is. Vanuit een psychiatrische stoornis is er dan een verklaring op grond van bijvoorbeeld een ernstige depressie met remming van het handelen of zelfs katatonie of een dwangstoornis die elke voortgang uit het handelen haalt. Volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep is bij appellante van een dergelijke stoornis geen sprake. Met betrekking tot beoordelingspunt 2.6 (emotionele problemen van anderen hanteren) heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep vermeld dat hij in het dossier geen aanwijzingen heeft gevonden dat appellante niet zou kunnen omgaan met emotionele problemen van anderen. Een beperking op dit beoordelingspunt volgt volgens hem ook niet als vanzelf uit de gestelde diagnose. Bij de beoordelingspunten 2.4 (schrijven) en 2.5 (lezen) heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep opgemerkt dat bij appellante geen sprake is van een motorische stoornis, dat een forse verstandelijke beperking doorgaans wel leidt tot een beperking op deze aspecten, maar dat dit bij appellante niet is vastgesteld. Met betrekking tot onderdeel 2.11 (overige beperkingen in sociaal functioneren) heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep geen aanleiding gezien om alsnog een beperking vast te stellen. Hetzelfde geldt voor rubriek 6 (werktijden) omdat er volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep geen stoornis aanwezig is met een relevante invloed op de energetische belastbaarheid. Ook uit preventief oogpunt acht hij een beperking in arbeidsduur niet aannemelijk. 5.2. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft er in zijn rapport van 1 maart 2019 op gewezen dat appellante de opleiding MULO met een diploma heeft afgesloten in Suriname. Dit diploma is minimaal vergelijkbaar met opleidingsniveau VMBO-TL. Omdat in de rubrieken 1 (persoonlijk functioneren) en 2 (sociaal functioneren) geen beperkingen zijn aangenomen, zijn er geen redenen om de geduide functies wat betreft het kunnen functioneren op het opgegeven opleidingsniveau in twijfel te trekken. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft al aangegeven dat medisch gezien de functies geduid kunnen worden in de range van VMBO en VMBO-TL. 6. Appellante heeft in haar brief van 17 april 2019, kort samengevat, aangevoerd dat de nadere onderbouwing van zowel de verzekeringsarts bezwaar en beroep als de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep niet afdoende is. Appellante heeft er onder meer op gewezen dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep voorbijgaat aan de diagnoses dissociatieve stoornis NAO, een chronische PTSS en zwakzinnigheid. Aldus blijft onduidelijk hoe deze diagnoses doorwerken in haar medische beperkingen. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep komt volgens appellante niet verder dan te verwijzen naar de FML. 7.