ECLI:NL:RBDHA:2024:13594

vonnis

RECHTBANK

DEN HAAG

Team Insolventies

rekestnummer: C/09/669360 / FT RK 24/616

uitspraakdatum: 26 augustus 2024

[verzoeker] ,

wonende te [adres] ,

[postcode] [woonplaats] ,

verzoeker,

Waar deze zaak over gaat

De heer [verzoeker] bevindt zich in een problematische schuldensituatie. Om tot een oplossing voor de schulden te komen heeft de heer [verzoeker] een verzoek gedaan te worden toegelaten tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (WSNP). Dit verzoek wordt niet-ontvankelijk verklaard. De rechtbank legt hierna uit waarom zij zo beslist. Eerst volgt een overzicht van de procedure.

1.1. De heer [verzoeker] heeft een verzoek ingediend om te worden toegelaten tot de WSNP.

1.2. Het verzoek is behandeld op de zitting van 19 augustus 2024 om 13:50 uur. Op de zitting verschenen:

- de heer [verzoeker] , vergezeld door,

- mevrouw [naam 1] , schuldhulpverlener van de Noordzij Insolventie,

- mevrouw [naam 2] , beschermingsbewindvoerder van BilangioBudget B.V..

2.1. Een van de doelstellingen van de WSNP is het bevorderen van de totstandkoming van minnelijke schuldregelingen. Niet is gebleken dat de wetgever met de per 1 juli 2023 inwerking getreden wetswijzigingen deze doelstelling heeft willen loslaten. De WSNP fungeert dus nog steeds als ‘stok achter de deur’ voor een buitengerechtelijk schuldregelingsakkoord. In beginsel moet een WSNP-verzoek dan ook zijn voorafgegaan door een deugdelijke poging om tot een buitengerechtelijke schuldregeling te komen en vergezeld te gaan met onder meer een zogenoemde 285-verklaring (artikel 285 lid 1 onder f Fw). Dit is “een met redenen omklede verklaring dat er geen reële mogelijkheden zijn om tot een buitengerechtelijke schuldregeling te komen”. Sinds 1 juli 2023 is in de wet opgenomen dat “Als aannemelijk is dat onvoldoende aflossingsmogelijkheden bij de schuldenaar of andere omstandigheden het onmogelijk maken om tot een buitengerechtelijke schuldregeling te komen, hoeft voor de afgifte van deze verklaring niet eerst een poging te zijn gedaan om tot een dergelijke regeling te komen.”

2.2. Namens de heer [verzoeker] is geen aanbod aan zijn schuldeisers gedaan. Hiertoe is door de schuldhulpverlener in de 285-verklaring aangevoerd: “heeft de crediteuren namens de verzoeker geen aanbod gedaan, omdat onvoldoende aflossingsmogelijkheden bij de schuldenaar het onmogelijk maken om tot een buitengerechtelijke schuldregeling te komen.” Hiermee wordt klaarblijkelijk aangegeven dat het Vrij te laten bedrag (Vtlb) hoger is dan het inkomen van de heer [verzoeker] .

2.3. De rechtbank neemt in aanmerking dat het hanteren van het Vrij te laten bedrag (Vtlb) in het minnelijk schuldregelingstraject een keuze is, die – mede gezien artikel 475dc lid 1 Rv – niet (altijd) automatisch maakt dat een schuldenaar daadwerkelijk niet tot aflossing is gehouden wanneer de inkomsten van de schuldenaar gelijk zijn aan, of lager zijn dan het Vtlb. Aangezien in het wettelijk schuldsaneringstraject het Vtlb wordt gehanteerd (artikel 295 lid 3 Fw), is die keuze wel begrijpelijk.

2.4. De enkele omstandigheid dat de inkomsten van de schuldenaar gelijk zijn aan, of lager zijn dan het Vtlb dat in de WSNP wordt gehanteerd, betekent dan echter niet automatisch dat het onmogelijk is om tot een buitengerechtelijke schuldregeling te komen. Eerst is nodig dat de schuldeisers op de hoogte worden gesteld van de financiële situatie van de schuldenaar en dat hen dienovereenkomstig een aanbod wordt gedaan. Naar de rechtbank begrijpt, is dit ook de werkwijze die de Nederlandse Vereniging voor Volkskrediet (NVVK) voorstaat: “NVVK-leden houden het vrij te laten bedrag (vtlb) aan voor het berekenen van de afloscapaciteit en als de 0 is, bieden zij 0,00 aan onder voorwaarde van passende begeleiding” (Handleiding Implementatie Wijziging NVVK Gedragscode Schuldhulpverlening, versie 3.0, juli 2024).

2.5. Tevens is in dit verzoek onvoldoende gesteld om er van uit te kunnen gaan dat daadwerkelijk sprake is van onvoldoende aflossingsmogelijkheden. Een Vtlb-berekening ontbreekt. Bovendien wordt volgens de stukken maandelijks € 64,19 aan de gemeente Den Haag afgelost en bedraagt het spaarsaldo in het minnelijke traject € 3.000,-.

2.6. Het ontbreken van een correcte 285-verklaring maakt dat de rechtbank van oordeel is dat de heer [verzoeker] niet-ontvankelijk is in zijn verzoek.

De rechtbank:

- verklaart de heer [verzoeker] niet-ontvankelijk in zijn verzoek tot toepassing van de wettelijke

schuldsaneringsregeling.

Dit is een beslissing van mr. R. Cats, rechter, in samenwerking met A. van Groningen Schinkel, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 26 augustus 2024.

Wat kunt u doen als u het niet eens bent met deze uitspraak?Tegen deze uitspraak kan degene die dat volgens de Faillissementswet mag gedurende acht dagen na de dag van deze uitspraak hoger beroep instellen. Dat kan door een advocaat een verzoekschrift in te laten dienen bij de griffie van het gerechtshof in Den Haag.