ECLI:NL:RBHAA:2009:BH2243

RECHTBANK HAARLEM Sector bestuursrecht, meervoudige douanekamer Procedurenummer: AWB 07/8493 Uitspraakdatum: 4 februari 2009 Uitspraak als bedoeld in afdeling 8.2.6 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) in het geding tussen X, h.o.d.n. Y, gevestigd te Z, eiser, gemachtigde, A, advocaat en de inspecteur van de Belastingdienst P, verweerder. 1. Ontstaan en loop van het geding 1.1. Verweerder heeft aan eiser op 12 oktober 2006 onder nummer [nummer] een uitnodiging tot betaling (utb) opgelegd tot betaling van € 32.104,36 aan douanerechten en € 5.280,06 aan omzetbelasting. 1.2. Verweerder heeft bij uitspraak op bezwaar van 31 oktober 2007 de utb gehandhaafd. 1.3. Eiser heeft daartegen bij brief van 7 december 2007, ontvangen bij de rechtbank op 10 december 2007, beroep ingesteld. 1.4. Verweerder heeft op de zaak betrekking hebbende stukken overgelegd en een verweerschrift ingediend. 1.5. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 19 januari 2009. 1.6. Namens eiser is daar zijn gemachtigde verschenen. Namens verweerder is verschenen drs. B. De gemachtigde van eiser heeft een pleitnota voorgedragen en exemplaren daarvan overgelegd aan de rechtbank en verweerder. 2. Tussen partijen vaststaande feiten 2.1. Eiser heeft op 24 november 2005 bij het douanekantoor te V aangifte gedaan voor de douaneregeling extern communautair douanevervoer onder geleide van een carnet TIR met nummer [nummer] voor het vervoer van 1563 dozen bevroren kippenvlees met oorsprong Brazilië en met een brutogewicht van 26.178 kilo. Blijkens deze aangifte was het land van bestemming Bulgarije en zou het carnet TIR bij het douanekantoor te Röszke (gelegen in Hongarije) worden getoond. 2.2. Verweerder heeft op 2 februari 2006 aan eiser en aan de carnet TIR afgevende instantie C B.V. (C B.V.) een mededeling niet beëindiging regeling douanevervoer TIR verzonden. 2.3. Verweerder heeft op 7 februari 2006 van C B.V. door haar gewaarmerkte kopieën van de souches van de bladen 1, 2, 3, 4, 5, en 6 van bovengenoemd carnet TIR ontvangen. 2.4. Tot de stukken van het geding behoort een proces-verbaal met kenmerk [kenmerk] van 21 april 2006 met technisch rapport, waarin de opsporingsambtenaar concludeert dat het souche nr. 2, page 2, van bovengenoemd carnet TIR is voorzien van een afwijkende Hongaarse douanestempelafdruk. 2.5. Tot de stukken van het geding behoort een verzoek tot nasporing (TC-20 Carnet TIR) met betrekking tot bovengenoemd carnet TIR van verweerder aan het kantoor van uitgang uit de Gemeenschap HU-Röszke, waaruit blijkt dat noch de zending noch het daarop betrekking hebbende Carnet TIR bij dat kantoor werden aangeboden en over de verblijfplaats van die zending en document geen nadere gegevens konden worden verkregen. 2.6. Tot de stukken van het geding behoort een proces-verbaal met mutatienr: [nummer] van 27 juni 2006, waarin eiser als verdachte wordt gehoord en onder andere verklaart: “(…) Het transport op 24 november 2005 was het eerste transport wat ik reed. Nadat ik geladen had bij D ben ik naar de douane in V gereden om het TIR carnet geldig te maken. Onderweg werd ik gebeld, dat de bestemming veranderd werd. De bestemming was niet Bulgarije meer maar Slowakije. Ik heb ook een fax ontvangen waar de nieuwe gegevens van de nieuwe bestemming waren vermeldt. Die fax heb ik ontvangen nadat ik in V bij de Douane was geweest. Ik heb toen een nieuwe CMR opgemaakt met de gegevens van de nieuwe ontvanger.(…) U vraagt mij hoe het verder met het TIR carnet is gegaan nadat de bestemming was gewijzigd. Het TIR carnet is onderweg opgehaald. Ik wil niet zeggen wie het TIR carnet heeft opgehaald. Op dat moment wist ik natuurlijk, dat het TIR carnet nooit de lading zou volgen naar de originele bestemming. Dat de lading van het TIR carnet niet de bestemming zou gaan volgen die op het TIR carnet was vermeldt, werd mij bekend, toen ik onderweg was van D naar de douane in V. Ik werd daar toen over gebeld zoals ik al eerder verklaarde. Ik werd gebeld vanuit Duitsland. Volgens mij was het F die daar toen over belde. U vraagt mij wanneer die overdracht van het carnet TIR heeft plaatsgevonden. Die heeft plaatsgevonden tussen de douane in V, waar ik het carnet geldig heb gemaakt, en mijn woning waar ik daarna naartoe ben gereden. (…)” 2.7. Op 23 oktober 2006 heeft de gemachtigde van eiser een bezwaarschrift ingediend tegen de in geding zijnde utb. De opschrift van het stuk luidt: “bezwaarschrift tegen het besluit van 12 oktober 2006”. De laatste alinea van dit stuk luidt als volgt: “(…) Ik verzoek u op grond van het bovenstaande mij per omgaande te doen toekomen de door u genoemde gegevens op basis waarvan u cliënt beschuldigt en die ten grondslag liggen aan het besluit van 12 oktober 2006. Na ontvangst zal ik het bezwaarschrift verder aanvullen. (…)” 3.1. In geschil is de vraag of de utb terecht aan eiser is opgelegd. Eiser concludeert tot gegrondverklaring van het beroep, vernietiging van de uitspraak op bezwaar en vernietiging van de utb. 3.2. Verweerder concludeert tot ongegrondverklaring van het beroep. 3.3. Voor de standpunten van partijen wordt verwezen naar de stukken van het geding en het aan deze uitspraak gehechte proces-verbaal van het verhandelde ter zitting. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Deze uitspraak is gedaan op 4 februari 2009 en op dezelfde dag in het openbaar uitgesproken door mr. A.J. Roke voorzitter, mr. E. Polak en mr. M.H.L.C. Bijvoet, rechters, in tegenwoordigheid van mr. E. Hoekman, griffier. Afschrift verzonden aan partijen op: De rechtbank heeft geen bezwaar tegen afgifte door de griffier van een afschrift van de uitspraak in geanonimiseerde vorm. Rechtsmiddel Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de verzenddatum hoger beroep instellen bij het gerechtshof te Amsterdam (douanekamer), Postbus 1312, 1000 BH Amsterdam. Bij het instellen van hoger beroep dient het volgende in acht te worden genomen: 1 - bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd; 2 - het beroepschrift moet ondertekend zijn en ten minste het volgende vermelden: a. de naam en het adres van de indiener; b. een dagtekening; c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het hoger beroep is ingesteld; d. de gronden van het hoger beroep. 4.1. Ingevolge artikel 92, eerste lid, van het Communautair douanewetboek (CDW) eindigt de regeling extern douanevervoer en zijn de verplichtingen van het subject nagekomen wanneer de onder die regeling geplaatste goederen samen met de vereiste documenten bij de douane worden aangebracht op het douanekantoor van bestemming overeenkomstig de bepalingen van de betrokken regeling. Ingevolge artikel 96, eerste lid, van het CDW is de aangever het subject van de regeling extern communautair douanevervoer, en is verplicht: a. de goederen binnen de gestelde termijn ongeschonden bij de douane aan te brengen op het kantoor van bestemming met inachtneming van de door de douaneautoriteiten getroffen identificatiemaatregelen; b. de bepalingen betreffende de regeling communautair douanevervoer na te leven. 4.2. Ingevolge het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (Hof van Justitie) van 29 april 2004 met zaaknummer C-222/01 vormt het tijdelijk wegnemen van het document voor douanevervoer van de goederen waarop het betrekking heeft een onttrekking van die goederen aan het douanetoezicht als bedoeld in artikel 203 van het CDW waardoor een douaneschuld bij invoer ontstaat, omdat het belet dat dit document eventueel op verzoek van de douanediensten kan worden overgelegd. 4.3. Gelet op de onder 2 vermelde feiten, de overige stukken van het geding en met name het onder 2.6. gestelde, staat vast dat de onder 2.1. genoemde goederen mede in verband met bovengenoemd arrest van het Hof van Justitie in Nederland onttrokken zijn aan het douanetoezicht. Hierdoor is een douaneschuld ontstaan op grond van artikel 203 van het CDW, waarvoor verweerder gelet op het bepaalde in artikel 215 van het CDW bevoegd is deze in te vorderen 4.4. Eiser is aangever van de onder 2.1. genoemde aangifte en overigens ook, zoals is op te maken uit zijn onder 2.6. genoemde verklaring, de persoon is die de goederen aan het douanetoezicht heeft ontrokken of daaraan heeft deelgenomen, zodat hij terecht door verweerder voor deze douaneschuld als douaneschuldenaar op de voet van artikel 203, derde lid, van het CDW, aansprakelijk is gesteld. 4.5. Het betoog van eiser dat hij van de onregelmatigheid met betrekking tot het onderhavige carnet TIR geen weet had, althans dat hem daarvan niet een dusdanig verwijt kan worden gemaakt dat de volledige financiële consequentie van de onregelmatige zuivering voor zijn rekening moet komen, kan - nog afgezien van de juistheid van het betoog - niet slagen. Voor het ontstaan van de douaneschuld en het zijn van douaneschuldenaar (als aangever) is immers niet vereist dat eiser schuld heeft (in de zin dat hem een verwijt kan worden gemaakt) aan het ontstaan van de douaneschuld. 4.6. Het beroep van eiser op de omstandigheid dat verweerder het ontstaan van de douaneschuld had kunnen en moeten voorkomen doordat hij vooraf wist dat er met dit douanevervoer zou worden gefraudeerd en hij dit toch, ten nadele van eiser heeft laten doorgaan ten behoeve van een fraudeonderzoek kan evenmin slagen. Het Hof van Justitie heeft in de zaak van 7 september 1999, zaak C-61/98, geoordeeld dat het gemeenschapsrecht de douaneautoriteiten die op de hoogte zijn van een mogelijke fraude in het kader van de regeling extern communautair douanevervoer, geen enkele verplichting oplegt de aangever ervoor te waarschuwen, dat hij ten gevolge van die fraude douanerechten verschuldigd kan worden, ook wanneer hij te goeder trouw zou hebben gehandeld. 4.7. Het eerst ter zitting gedane verzoek van eiser om het door hem onder 2.7. aangehaalde bezwaarschrift tevens aan te merken als een verzoek om terugbetaling of kwijtschelding als bedoeld in artikel 239 van het CDW, kan niet worden ingewilligd. Het bezwaar biedt hiervoor geen aanknopingspunten, zodat verweerder het terecht niet als zodanig heeft opgevat en er bij uitspraak op bezwaar geen beschikking op behoefde te nemen. 4.8. De grief van eiser dat hij als enige aansprakelijk wordt gesteld voor de douaneschuld en dat verweerder degenen die de fraude hebben opgezet niet aansprakelijk heeft gesteld, kan niet tot het oordeel leiden dat de utb niet in stand kan blijven. Volgens vaste jurisprudentie staat het verweerder vrij één of meerdere personen naar eigen inzicht als douaneschuldenaar aan te spreken. 4.9. Het beroep dat eiser doet op artikel 233 van het CDW met de stelling dat de autoriteiten in Slowakije de goederen in beslag hadden moeten nemen met als gevolg dat de douaneschuld teniet zou zijn gegaan, kan evenmin slagen. Artikel 233 van het CDW ziet op situaties waarbij goederen ontrokken worden aan het douanetoezicht. Noch artikel 233 van het CDW noch een andere communautaire of nationale regel verplicht de douane-autoriteiten om in deze situatie tot inbeslagneming over te gaan. 4.10. Ingevolge artikel 1, aanhef en onder d en artikel 18, eerste lid onder c van de Wet op de omzetbelasting 1968 (Wet OB) ontstaat in Nederland een omzetbelastingschuld bij invoer indien goederen in Nederland aan een douaneregime worden ontrokken. Uit hetgeen hierboven onder 4.3. is vermeld volgt tevens dat een omzetbelastingschuld is ontstaan. Volgens vaste jurisprudentie is de plaats en het tijdstip van het ontstaan van deze omzetbelastingschuld dezelfde als die van het ontstaan van de douaneschuld. Nu de heffing van de omzetbelastingschuld overeenkomstig artikel 22, eerste lid, van de Wet OB heeft plaatsgevonden en er geen aanwijzingen zijn dat de heffing overeenkomstig artikel 23 van de Wet OB had moeten worden verlegd, is de omzetbelastingschuld terecht van eiser geheven. 4.11. Gelet op het vorenoverwogene dient het beroep ongegrond te worden verklaard. 5. Proceskosten De rechtbank ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.