ECLI:NL:RBNHO:2021:5594

RECHTBANK NOORD-HOLLAND Handel, Kanton en Insolventie locatie Haarlem Zaaknr./rolnr.: 8734229 CV EXPL 20-7243 Uitspraakdatum: 16 juni 2021 Vonnis van de kantonrechter in de zaak van: [de passagier] wonende te [woonplaats] eiseres hierna te noemen: de passagier gemachtigde: mr. D.E. Lof tegen de buitenlandse vennootschap Société Anonyme (S.A.) Royal Air Maroc, statutair gevestigd te Casablanca (Marokko) en kantoorhoudende te Amsterdam, gedaagde hierna te noemen: de vervoerder gemachtigde: mr. T. Teke 1Het procesverloop 1.1. De passagier heeft bij dagvaarding van 15 juli 2020 een vordering tegen de vervoerder ingesteld. De vervoerder heeft schriftelijk geantwoord. 1.2. De passagier heeft hierop schriftelijk gereageerd, waarna de vervoerder een schriftelijke reactie heeft gegeven. 2.1. De passagier heeft een vervoersovereenkomst gesloten op grond waarvan de vervoerder de passagier diende te vervoeren van Amsterdam (Schiphol) naar Tanger (Marokko) op 19 juli 2018, hierna: de vlucht. 2.2. De vlucht heeft meer dan drie uur vertraging opgelopen. 2.3. De passagier heeft compensatie van de vervoerder gevorderd in verband met voornoemde vertraging. 2.4. De vervoerder heeft geweigerd tot betaling over te gaan. 3De vordering 3.1. De passagier vordert dat de vervoerder, bij uitvoerbaar bij voorraad te verklaren vonnis, veroordeeld zal worden tot betaling van:- €400,00, vermeerderd met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf 19 juli 2018 tot aan de dag der algehele voldoening; - € 60,00 aan buitengerechtelijke incassokosten;- de proceskosten, te vermeerderen met wettelijke rente. 3.2. De passagier heeft aan de vordering ten grondslag gelegd de Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van de verordening (EEG) nr. 295/91 (hierna: de Verordening) en de daarop betrekking hebbende rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna: het Hof). De passagier stelt dat de vervoerder vanwege de vertraging van de vlucht gehouden is haar te compenseren conform artikel 7 van de Verordening tot een bedrag van € 400,00. 4Het verweer 4.1. De vervoerder betwist de vordering en voert primair aan dat de passagier niet over een bevestigde boeking beschikt zoals bedoeld in artikel 3 lid 2 onder a van de Verordening en zich ook niet (tijdig) bij de incheckbalie heeft gemeld. Om vast te kunnen stellen of de passagier over een bevestigde boeking beschikt dient de passagier een kopie van het paspoort, een (elektronische) ticket en een boarding pass in het geding te brengen. Zonder deze gegevens kan de vervoerder ook niet nagaan of de passagier al dan niet gratis of tegen een gereduceerd tarief heeft gereisd als bedoeld in artikel 3 lid 3 van de Verordening. Voorts voert de vervoerder aan dat betwist wordt dat de gemachtigde van de passagier in deze met volmacht van de passagier handelt. 4.2. Subsidiair voert de vervoerder aan dat de passagier niet-ontvankelijk moet worden verklaard omdat zij haar vordering aan Airhelp Limited (hierna: Airhelp) heeft overgedragen door gebruik te maken van het standaard ‘assignment form’. De constructie met de ‘heroverdracht’ moet volgens de vervoerder worden aangemerkt als een schijnconstructie. Het heeft er alle schijn van dat (de naam van) eiseres, zonder wetenschap van eiseres, als formele procespartij wordt gebruikt om de tot nu toe gebrekkig gebleken ‘assignment form’-constructie te herstellen. Het is volgens de vervoerder nog steeds Airhelp die als feitelijke procespartij achter de schermen aan de touwtjes trekt en instructies geeft aan de gemachtigde van de passagier. Voorts voert de vervoerder aan dat de handtekening van de passagier op de ‘heroverdracht’ niet overeenkomt met de handtekening van de passagier op haar paspoort. 4.3. Voorts betwist de vervoerder buitengerechtelijke kosten verschuldigd te zijn omdat de door de gemachtigde van de passagier verrichte werkzaamheden niet meer zijn geweest dan de verrichtingen waarvoor de in artikelen 237-240 van het wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) bedoelde kosten een vergoeding plegen in te sluiten. 5.1. De kantonrechter stelt ambtshalve vast dat de Nederlandse rechter in deze zaak bevoegd is om van de vordering kennis te nemen. 5.2. Ten aanzien van het door de vervoerder primair gevoerde verweer overweegt de kantonrechter het volgende. Artikel 3 lid 2 onder a van de Verordening bepaalt dat voor toepassing van de Verordening vereist is dat de passagier een bevestigde boeking voor de vlucht in kwestie heeft en zich - behalve in geval van annulering als bedoeld in artikel 5 - (tijdig) bij de incheckbalie meldt. De bewijslast ter zake hiervan rust op de passagier. De passagier heeft in de onderhavige procedure een ‘Electronic Ticket Receipt’ overgelegd als productie 2 in de dagvaarding waarop onder andere het vluchtnummer, de vluchtdatum, de vluchttijden en de vertrekplaats en de aankomstplaats vermeld zijn. In artikel 2 sub g van de Verordening wordt onder een boeking verstaan: “het feit dat de passagier een ticket heeft of een ander bewijs dat de boeking is aanvaard en geregistreerd door de luchtvaartmaatschappij of de touroperator.” De kantonrechter overweegt dat in de ‘Electronic Ticket Receipt’ ticketnummer [nummer] is opgenomen. In het onderhavige geval acht de kantonrechter dit voldoende om aan te nemen dat een ticket is uitgeschreven en dat de boeking is aanvaard door de vervoerder. Hiermee is voldaan aan het eerste vereiste van artikel 3 lid 2 onder a van de Verordening. 5.3. De vervoerder heeft voorts aangevoerd dat de passagier zich niet (tijdig) bij de incheckbalie heeft gemeld voor de vlucht en daarmee niet heeft voldaan aan het tweede vereiste van artikel 3 lid 2 onder a van de Verordening. Reeds is vast komen te staan dat de passagier beschikt over een bevestigde boeking voor de vlucht. Ingevolge ECLI:EU:C:2019:902, zaak C756/18 van 24 oktober 2019 dient artikel 3 lid 2 onder a van de Verordening zo gelezen te worden dat ‘aan passagiers van een vlucht met drie uur of meer vertraging bij aankomst die over een bevestigde boeking voor die vlucht beschikken, de compensatie uit hoofde van die verordening niet mag worden geweigerd louter op grond dat zij in het kader van hun vordering tot compensatie niet hebben aangetoond, met name door middel van de instapkaart, dat zij voor de betrokken vlucht aanwezig waren bij de incheckbalie, tenzij wordt aangetoond dat deze passagiers niet met de vertraagde vlucht in kwestie zijn vervoerd, hetgeen de nationale rechter dient na te gaan.’. In het onderhavige geval lag het op de weg van de vervoerder om aan te tonen dat de passagier, nu dat de passagier over een bevestigde boeking beschikt, niet door de vervoerder met de vlucht is vervoerd. De vervoerder heeft in dit verband geen stukken overgelegd waar dit uit kan blijken zodat voldoende aannemelijk is geworden dat de passagier wel met de vlucht is vervoerd en zich aldus (tijdig) bij de incheckbalie heeft gemeld. Hiermee is tevens voldaan aan het tweede vereiste van artikel 3 lid 2 onder a van de Verordening. 5.4. Het voorgaande brengt mede dat de Verordening in het onderhavige geval van toepassing is op de vordering van de passagier en de passagier in beginsel in aanmerking komt voor compensatie vanwege de vertraagd uitgevoerde vlucht van Amsterdam naar Tanger. 5.5. De vervoerder heeft voorts betwist dat de gemachtigde van de passagier in deze met volmacht van de passagier handelt. De kantonrechter overweegt dat, nu de gemachtigde van de passagier advocaat is, artikel 80 lid 3 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering en artikel 2.3 van het Landelijk procesreglement voor rolzaken kanton eraan in de weg staan dat de kantonrechter van hem een aan hem door de cliënt verstrekte schriftelijke volmacht kan verlangen. Hij wordt, als advocaat, namelijk geacht zich niet zonder deugdelijke volmacht als gemachtigde te presenteren. 5.6. Voorts voert de vervoerder aan dat de passagier niet-ontvankelijk moet worden verklaard omdat zij haar vordering aan Airhelp heeft overgedragen door gebruik te maken van het standaard ‘assignment form’. De constructie met de ‘heroverdracht’ moet volgens de vervoerder worden aangemerkt als een schijnconstructie. Bovendien, zo voert de vervoerder aan, komt de handtekening van de passagier op het formulier inzake de ‘heroverdracht’ van de vordering niet overeen met de handtekening van de passagier op haar paspoort. De passagier heeft gesteld dat cessie heeft plaatsgevonden en dat zij middels een ‘Assignment Form’ de vordering op de vervoerder heeft overgedragen aan Airhelp. Vervolgens heeft Airhelp middels een ‘re-assignment form’ de vordering weer overgedragen aan de passagier, aldus de passagier. Bij dagvaarding heeft de passagier een afschrift van het ‘re-assignment’ formulier overgelegd. Echter was dat formulier niet voorzien van een handtekening namens Airhelp. Pas bij conclusie van repliek heeft de passagier een afschrift van het ‘re-assignment’ formulier overgelegd voorzien van de handtekening van zowel de passagier als Airhelp. Tevens is bij repliek een kopie van het paspoort van de passagier overgelegd. Volgens de passagier toont het ‘re-assignment’ formulier aan dat de passagier beschikt over het vorderingsrecht inzake de onderhavige vordering. 5.7. Ten aanzien van de vraag of de passagier gerechtigd is de vordering zelf in eigen naam in te stellen, wordt als volgt overwogen. Een rechtsgeldige cessie dient, onder verwijzing naar artikel 3:94 lid 1 Burgerlijk Wetboek (BW), aan twee constitutieve vereisten te voldoen: een akte van cessie en een mededeling daarvan aan de debiteur. De passagier heeft in de conclusie van repliek gesteld dat zij in eerste instantie het vorderingsrecht van de onderhavige vordering middels cessie heeft overgedragen aan Airhelp. Dat is door de vervoerder niet betwist. Zodoende is komen vast te staan dat een eerste rechtsgeldige cessie heeft plaatsgevonden waarbij het vorderingsrecht van de onderhavige vordering werd overgedragen van de passagier aan Airhelp. Voorts heeft de passagier gesteld dat het vorderingsrecht van de onderhavige vordering wederom werd overgedragen, maar nu van Airhelp terug aan de passagier. Ook voor die overdracht dient aan de hiervoor genoemde constitutieve vereisten van artikel 3:94 lid 1 BW te worden voldaan. De passagier heeft het ‘re-assignment’ formulier overgelegd bij repliek. Vervolgens heeft de vervoerder aangevoerd dat de handtekening van de passagier op het ‘re-assignment’ formulier niet overeenkomt met de handtekening van de passagier op haar paspoort. 5.8. De kantonrechter overweegt als volgt. Voor een rechtsgeldige cessie is vereist dat de akte zowel door de cedent als de cessionaris is ondertekend. Het verweer van de vervoerder ten aanzien van de echtheid van de handtekening van de passagier op het ‘re-assignment’ formulier is weliswaar pas bij dupliek naar voren gebracht, zodat de passagier daarop niet meer heeft kunnen reageren, maar de passagier heeft pas bij repliek het volledig ondertekende ‘re-assignment’ formulier en een kopie van haar paspoort overgelegd zodat de vervoerder niet eerder dan bij dupliek heeft kunnen reageren. Gelet op artikel 21 wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) had het op de weg van de passagier gelegen de benodigde gegevens in een zo vroeg mogelijk stadium van de procedure te verstrekken. De consequentie van deze omstandigheid dient voor rekening en risico van de passagier te blijven. Naar het oordeel van de kantonrechter wijkt de handtekening van de passagier op het ‘re-assignment’ formulier af van de handtekening op het paspoort van de passagier. Hierdoor kan niet zonder meer worden aangenomen dat het de passagier zelf is geweest die het ‘re-assignment’ formulier heeft ondertekend. De conclusie is dan ook dat niet is komen vast te staan dat het vorderingsrecht van Airhelp is overgedragen aan de passagier, zodat de passagier niet ontvangen kan worden in haar verzoek. De passagier zal daarom niet-ontvankelijk worden verklaard in haar vordering. De kantonrechter: 6.1. verklaart de passagier niet-ontvankelijk in haar vordering; 6.2. veroordeelt de passagier tot betaling van de proceskosten die aan de kant van de vervoerder tot en met vandaag worden begroot op € 150,00 aan salaris van de gemachtigde van de vervoerder; 6.3. verklaart dit vonnis, ten aanzien van de proceskostenveroordeling, uitvoerbaar bij voorraad. Dit vonnis is gewezen door mr. S.N. Schipper, kantonrechter en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van bovengenoemde datum in aanwezigheid van de griffier. De griffier De kantonrechter