ECLI:NL:RBSGR:2001:AB1414

Arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage zittinghoudende te 's-Hertogenbosch Enkelvoudige kamer voor bestuursrechtelijke zaken -------------------------------- Uitspraak -------------------------------- AWB 01/7929 V3 Uitspraak van de rechtbank ingevolge artikel 34a juncto 34j van de Vreemdelingenwet (Vw) in het geschil tussen: A, volgens zijn verklaring geboren op [...] 1968 en van Marokkaanse nationaliteit, thans verblijvende in de Penitentiaire Inrichting te Tilburg, hierna te noemen: de vreemdeling en de Staatssecretaris van Justitie te 's-Gravenhage, hierna te noemen: verweerder. Zitting: 5 maart 2001. De vreemdeling is in persoon verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde, mr. L.J.G. de Haas, advocaat te Tilburg. Verweerder is verschenen bij gemachtigde mr. A.K. van de Ven. Als tolk in de Arabische taal is aanwezig E. Amrani. I. PROCESVERLOOP Bij bevel tot bewaring van 28 januari 2001 is de vreemdeling op grond van artikel 26, eerste lid, aanhef en onder a van de Vw in bewaring gesteld, terwijl op diezelfde datum zijn uitzetting is gelast. Bij kennisgeving ex artikel 86 van het Vreemdelingenbesluit (Vb) van 23 februari 2001, diezelfde datum ontvangen ter griffie van de rechtbank, heeft verweerder bericht dat de vreemdeling sedert vier weken in bewaring verblijft zonder beroep te hebben ingesteld tegen de maatregel tot bewaring. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een eerste beroep als bedoeld in artikel 34a, tweede lid van de Vw. II. OVERWEGINGEN Namens de vreemdeling is - zakelijk weergegeven - aangevoerd dat de inbewaringstelling onrechtmatig is geschied daar de verbalisant tijdens de aanhouding onbevoegd naar de verblijfsstatus van de vreemdeling heeft gevraagd. Deze onrechtmatigheid in het strafrechtelijk voortraject maakt dat ook de daarop volgende vreemdelingenbewaring onrechtmatig dient te worden geacht. Op grond van het voorgaande dient de bewaring met onmiddellijke ingang te worden opgeheven en heeft de vreemdeling recht op schadevergoeding. De rechtbank overweegt als volgt. In het proces-verbaal van aanhouding van 28 januari 2001 hebben de verbalisanten verklaard dat zij op 28 januari 2001 op de Rijksweg A16 te Moerdijk een personenauto zagen rijden. Ter hoogte van de afslag Moerdijk bracht de bestuurder van de auto bij een benzinestation de auto tot stilstand. In het proces-verbaal is vervolgens vermeld dat één van de verbalisanten zag dat de passagier geen autogordel droeg. Kennelijk is hier abusievelijk passagier vermeld waar bestuurder bedoeld werd, zo moet uit hetgeen overigens in het proces-verbaal is gerelateerd worden opgemaakt. De verbalisant hield de bestuurder staande ter zake van deze overtreding en vroeg de bestuurder naar zijn naam en verblijfsstatus. De vreemdeling heeft geweigerd zijn naam te noemen en kon zijn verblijfsstatus niet aantonen. Vervolgens is de vreemdeling op grond van overtreding van artikel 34 van de Wet administratieve handhaving verkeersvoorschriften (WAHV) aangehouden en overgebracht naar het politiebureau Breda Zuid-Oost, waar hij is voorgeleid aan de hulpofficier van Justitie. De vreemdeling is diezelfde dag overgedragen aan de vreemdelingendienst. De rechtbank overweegt ten aanzien van hetgeen de vreemdeling heeft aangevoerd over de (on)rechtmatigheid van de aanhouding het volgende. De rechtbank leidt uit het proces-verbaal van aanhouding en de daarop door de gemachtigde van verweerder ter zitting nog gegeven toelichting af dat de gang van zaken als volgt is geweest. De verbalisant heeft de vreemdeling na constatering van een foute gedraging in de zin van de WAHV gevraagd naar onder meer zijn naam, kennelijk met het doel om vanwege deze verboden gedraging op grond van de WAHV een administratieve sanctie te kunnen opleggen. De bevoegdheid daartoe kon de verbalisant als toezichthouder in de zin van artikel 3, eerste lid, van de Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften (WAHV) ontlenen aan artikel 5:16 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Nu de vreemdeling niet heeft voldaan aan de vordering van de verbalisant om het gevraagde gegeven, te weten zijn naam, te verstrekken, was vervolgens sprake van overtreding van artikel 34, tweede lid, van de WAHV. Ten aanzien van de overtreding van dit strafbare feit zijn de voorzieningen van strafrechtelijke of strafvorderlijke aard van toepassing, nu het hier een in de wet zelf omschreven strafbaar feit betreft en deze voorzieningen ingevolge het bepaalde in artikel 2, eerste lid, van de WAHV daarvoor niet zijn uitgesloten. De verbalisant was dan ook bevoegd de vreemdeling aan te houden en hem over te brengen naar het politiebureau, waar hij kon worden opgehouden voor verhoor en ter identificatie op grond van de artikelen 54 en 61a en 61b van het Wetboek van Strafvordering. De rechtbank vindt dan ook geen grond de strafrechtelijke aanhouding onrechtmatig te achten. De vreemdeling is - zoals reeds eerder aangegeven - vanwege genoemde overtreding op grond van de WAHV in verband met het opleggen van een administratieve sanctie naar zijn naam gevraagd. Daarbij heeft de verbalisant ook gevraagd naar de verblijfstatus van de vreemdeling, zonder dat hij daartoe bevoegd was. De vreemdeling was dan ook niet verplicht op die vraag antwoord te geven. Uit de reactie van de vreemdeling op de door de verbalisant gestelde vragen bleek dat hij zijn verblijfsstatus niet kon aantonen. De gemachtigde van verweerder heeft ter zitting toegelicht dat het gebruikelijk is dat na het overbrengen naar het bureau onderzoek wordt gedaan om de identiteit en verblijfsstatus te kunnen vaststellen. De rechtbank merkt daarbij op in dit geval de vreemdeling juist naar het bureau is gebracht teneinde aldaar mogelijk tot identificatie te komen. Uit het proces-verbaal van aanhouding en het proces-verbaal van bevindingen kan worden afgeleid dat de vreemdeling in het strafrechtelijk traject, waarbij ook voorgeleiding aan de hulpofficier van justitie heeft plaatsgevonden, geen gegevens heeft verschaft. De identiteit van de vreemdeling kon aldus niet worden vastgesteld, terwijl ook niet aanstonds is gebleken dat het hem was toegestaan in Nederland te verblijven. Gelet hierop zijn aldus, nog los van de reactie van de vreemdeling op de onbevoegd gestelde vraag, ook anderszins door het niet (kunnen) tonen van papieren en het weigeren van medewerking van de vreemdeling aan zijn identificatie, concrete aanwijzingen ontstaan van illegaal verblijf. Onder de vorenbedoelde omstandigheden zoals deels weergegeven in het overigens gebrekkige proces-verbaal van aanhouding bezien in samenhang met het proces-verbaal van bevindingen ziet de rechtbank geen aanleiding de staandehouding op grond van artikel 19, eerste lid van de Vw onrechtmatig te achten. De rechtbank is verder van oordeel dat de inbewaringstelling op een juiste grondslag berust. De vreemdeling beschikt blijkens de gedingstukken namelijk niet over een geldige titel tot verblijf, noch over geldige identiteitspapieren of een vaste woon- of verblijfplaats. Tevens heeft de vreemdeling onvoldoende middelen van bestaan. Daarenboven is niet komen vast te staan dat de vreemdeling zich heeft gemeld bij enige instantie met vreemdelingentoezicht belast, noch dat hij daartoe de intentie had. Reeds op grond van deze omstandigheden is er naar het oordeel van de rechtbank voldoende grond te concluderen dat er een ernstig vermoeden bestaat dat de vreemdeling zich aan zijn uitzetting zal onttrekken. Naar het oordeel van de rechtbank levert het voorgaande een inbreuk op de openbare orde op, zoals bedoeld in artikel 26 van de Vw.