ECLI:NL:RBSGR:2012:BX2201

RECHTBANK 'S-GRAVENHAGE Sector bestuursrecht zaaknummer: AWB 12/1016 ZVW uitspraak van de meervoudige kamer van 4 juli 2012 in de zaak tussen [eiser], te [plaats], (gemachtigde: [A]), en het College voor Zorgverzekeringen (CVZ), te Diemen, verweerder, (gemachtigde: mr. J.K. van den Bosch). Bij besluit van 1 september 2011 (het primaire besluit) heeft verweerder aan eiser een boete opgelegd van € 343,74. Bij besluit van 28 december 2011 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiser ongegrond verklaard. Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Verweerder heeft een verweerschrift ingediend. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 12 juni 2012. Eiser heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. Verweerder is niet verschenen. De rechtbank - verklaart het beroep gegrond; - vernietigt het bestreden besluit; - verklaart het bezwaar gegrond; - herroept het primaire besluit; - bepaalt dat verweerder aan eiser het door hem betaalde griffierecht, te weten € 41,-, vergoedt. Aldus vastgesteld door mr. G.P. Verbeek, voorzitter, mr. M.P. de Valk, en mr. L. Koper, leden, in aanwezigheid van de griffier mr. W. Goederee. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 4 juli 2012. griffier rechter Afschrift verzonden naar partijen op: RECHTSMIDDEL Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Centrale Raad van Beroep. 1. Bij brief van 22 maart 2011 heeft verweerder eiser medegedeeld dat hij binnen drie maanden een zorgverzekering dient af te sluiten. Ter nadere informatie wordt in deze brief verwezen naar de overheidssite www.kiesbeter.nl en is een Informatieblad Regeling onverzekerden bijgevoegd. 2. Aan eiser is een boete opgelegd op de grond dat hij niet binnen drie maanden na de brief van 22 maart 2011 een zorgverzekering als bedoeld in artikel 1 onder d, van de Zorgverzekeringswet (Zvw) heeft afgesloten. 3. Eiser voert in beroep aan dat hij in 2011 een zorgverzekering had afgesloten bij BUPA in Engeland, waarmee hij voldeed aan zijn verzekeringsplicht. Sinds 16 september 2011 heeft hij tevens een "dormant" verzekering afgesloten bij OZF-Achmea. Eiser is nooit onverzekerd geweest. Voorts stelt eiser dat verweerder onduidelijke en onvolledige informatie heeft verstrekt, waardoor het voor hem niet duidelijk was of en zo ja, waarom zijn bij BUPA afgesloten zorgverzekering niet aan de eisen van de Zvw voldeed en hij een (dormant) verzekering bij een Nederlandse zorgverzekeraar diende af te sluiten. Ondanks het afsluiten van de dormant verzekering is er feitelijk niets veranderd. Eiser declareert nog immer zijn ziektekosten bij BUPA. Eiser kan geen ziektekosten declareren bij OZF-Achmea en betaalt ook geen premie voor deze verzekering. 4. Het bestreden besluit rust op de grondslag dat de verzekering van eiser bij BUPA niet een zorgverzekering in de zin van de Zvw is en dat BUPA haar voornemen zorgverzekeringen aan te bieden niet heeft gemeld zoals artikel 25 van de Zvw voorschrijft. In het verweerschrift wordt daar nog aan toegevoegd dat de wetgever het zorgverzekeringsstelsel zo heeft ingericht dat verzekeraars die in Nederland een zorgverzekering wensen aan te bieden hun polisvoorwaarden dienen te modelleren naar de Zvw, zodat zij niet meer maar ook niet minder zorg aanbieden dan op grond van het wettelijk stelsel is toegestaan. BUPA voldoet niet aan deze eisen en pretendeert ook niet dat te doen, aldus verweerder. 5. Artikel 1 van de Zvw bepaalt dat in deze wet en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan onder: b. zorgverzekeraar: een verzekeraar, voor zover deze zorgverzekeringen aanbiedt of uitvoert; d. zorgverzekering: een tussen een zorgverzekeraar en een verzekeringnemer ten behoeve van een verzekeringsplichtige gesloten schadeverzekering, die voldoet aan hetgeen daarover bij of krachtens deze wet is geregeld, en waarvan de verzekerde prestaties het bij of krachtens deze wet geregelde niet te boven gaan. Ingevolge artikel 2, eerste lid, van de Zvw is degene die ingevolge de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten en de daarop gebaseerde regelgeving van rechtswege verzekerd is, verplicht zich krachtens een zorgverzekering te verzekeren of te laten verzekeren tegen het in artikel 10 bedoelde risico. Artikel 25, eerste lid, van de Zvw bepaalt dat een verzekeraar het voornemen zorgverzekeringen aan te bieden en uit te voeren schriftelijk meldt aan de zorgautoriteit, onder vermelding van de dag met ingang waarvan hij zorgverzekeringen zal aanbieden. Het tweede lid bepaalt dat de verzekeraar bij de melding alle modelovereenkomsten voegt volgens welke hij zorgverzekeringen wenst aan te bieden. 6. Het standpunt van verweerder komt er onder meer op neer dat als een verzekeraar zich niet schriftelijk meldt bij de zorgautoriteit onder overlegging van modelovereenkomsten, zoals artikel 25 van de Zvw voorschrijft, er geen sprake kan zijn van een zorgverzekering als bedoeld in de Zvw. Naar het oordeel van de rechtbank is deze opvatting onjuist. Uit de Memorie van toelichting bij artikel 25 van de Zvw is af te leiden dat de voorschriften van artikel 25 geen toetredingsvoorwaarden tot de Nederlandse zorgverzekeringsmarkt zijn. Een verzekeraar die zich niet aan artikel 25 houdt kan - mits hij over de juiste vergunning tot uitoefening van het verzekeringsbedrijf beschikt - toch zorgverzekeringen aanbieden en sluiten. Slechts de inhoud van zo'n aangeboden verzekering en dan met name de vraag of de voorwaarden voldoen aan de bij en krachtens de hoofdstukken 2 en 3 van de Zvw gestelde regels, bepaalt of zo'n verzekering is aan te merken als een zorgverzekering in de zin van de Zvw. Wel kan een verzekeraar die de zorgverzekeringsmarkt betreedt zonder de in artikel 25 geregelde melding te hebben gedaan of zijn modelovereenkomsten te hebben overgelegd, een bestuurlijke boete tegemoet zien en bovendien krijgt hij geen vereveningsbijdrage. 7. Niet in geschil is dat BUPA zich niet bij de zorgautoriteit heeft gemeld zoals artikel 25 van de Zvw voorschrijft. Gelet op het onder 6 overwogene betekent dit dat verweerder had dienen na te gaan of de (voorwaarden van de) verzekering van eiser bij BUPA voldeed aan de bij en krachtens de hoofdstukken 2 en 3 van de Zvw gestelde regels en dan met name of die verzekering meer dan wel minder zorg aanbiedt dan het wettelijk stelsel toelaat. Nu verweerder dit heeft nagelaten heeft hij zich ten onrechte onvoldoende gemotiveerd op het standpunt gesteld dat de verzekering van eiser bij BUPA niet is aan te merken als een zorgverzekering als bedoeld in de Zvw. 8. Dit klemt temeer omdat verweerder eiser daarmee de mogelijkheid heeft ontnomen zo nodig alsnog tijdig een zorgverzekering af te sluiten die wel aan de eisen van de Zvw voldeed. Naar aanleiding van de aanmaningsbrief van 22 maart 2011 heeft eiser contact opgenomen met verweerder en daarbij aangegeven dat hij al een zorgverzekering bij BUPA had. Dit heeft geleid tot een onderzoek door de Sociale Verzekeringsbank waaruit naar voren kwam dat eiser verzekerd is voor de AWBZ, waarna hem nogmaals is medegedeeld dat hij een zorgverzekering dient af te sluiten. Uit het dossier noch anderszins is evenwel op te maken dat verweerder eiser op enig moment duidelijk heeft gemaakt waarom de verzekering bij BUPA niet voldeed. Indien verweerder na onderzoek van eisers verzekering bij BUPA gemotiveerd aan eiser had aangegeven dat en waarom de verzekering niet aan de eisen van de Zvw voldeed, dan had eiser de mogelijkheid gehad alsnog voor het verstrijken van de in de aanmaningsbrief genoemde termijn een verzekering af te sluiten die wel aan de eisen van de Zvw voldeed. Nu door verweerders onzorgvuldige besluitvorming deze mogelijkheid aan eiser is ontnomen, heeft verweerder ten onrechte een boete aan eiser opgelegd. 9. Het beroep is gegrond en het bestreden besluit wordt vernietigd wegens strijd met artikel 7:12 van de Algemene wet bestuursrecht. De rechtbank ziet aanleiding om met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, onder c, van de Algemene wet bestuursrecht zelf in de zaak voorzien en zal het primaire besluit herroepen. 10. Nu niet is gebleken van kosten die daarvoor in aanmerking komen, bestaat geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.