ECLI:NL:RBZWB:2021:3671

RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT

Strafrecht

Zittingsplaats: Breda

Parketnummer: 02-056328-20 (ontneming)

Vonnis van de rechtbank van 22 juli 2021

in de ontnemingszaak tegen:

[verdachte]

,

geboren op [geboortedag] 1969 te [geboorteplaats] ,

wonende te [adres] ,

raadsman mr. W.A.J.A. Welten, advocaat te Breda.

Betrokkene is bij vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van heden veroordeeld voor – kort gezegd – medeplichtigheid aan het bewerken en verwerken van cocaïne in een cocaïnebewerkingslaboratorium (feit 1 subsidiair) en het aanwezig hebben van een grote hoeveelheid cocaïne (feit 3 subsidiair) tot de in die uitspraak vermelde straf.

De officier van justitie heeft bij vordering van 3 december 2020 gevorderd dat het bedrag waarop het wederrechtelijk verkregen voordeel als bedoeld in artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht, wordt vastgesteld op een bedrag van € 150.000,- en aan betrokkene de verplichting wordt opgelegd tot betaling aan de Staat van dat bedrag.

De vordering is inhoudelijk behandeld op de zitting van 17 en 18 juni 2021 en 8 juli 2021, waarbij de officier van justitie, mr. J.J. Schreurs, en de verdediging hun standpunten kenbaar hebben gemaakt. De officier van justitie heeft daarbij de vordering gewijzigd tot een bedrag van € 75.000,-.

2 Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich bij de berekening van het wederrechtelijk verkregen voordeel gebaseerd op de ontnemingsrapportage. De officier van justitie heeft aangevoerd dat naar beste inschatting een reële berekening is gemaakt op basis van de rol van betrokkene. De berekening van het wederrechtelijk verkregen voordeel is ambtsedig opgemaakt, zodat de verdediging en de rechtbank het ‘Cokeboek’ waarin de gegevens staan waarop de berekening is gebaseerd, niet nodig hebben. Voor betrokkene en [naam] geldt geen hoofdelijke aansprakelijkheid, maar een pondspondsgewijze verdeling.

3 Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich primair op het standpunt gesteld dat de vordering dient te worden afgewezen, omdat betrokkene niet betrokken is geweest bij de cocaïneversnijdingslocatie. Subsidiair dient de vordering te worden afgewezen, omdat door het Openbaar Ministerie niet is aangetoond dat betrokkene in de concrete omstandigheden van het geval daadwerkelijk wederrechtelijk verkregen voordeel heeft behaald en het bedrag van € 150.000,- dat aan [naam] wordt toegeschreven kan worden aangemerkt als gemeenschappelijk voordeel. Meer subsidiair dient de vordering te worden afgewezen, omdat het Openbaar Ministerie onvoldoende feiten en omstandigheden heeft gesteld die tot de conclusie leiden dat betrokkene wederrechtelijk verkregen voordeel heeft genoten. Er kan niet worden geverifieerd of de informatie uit het ‘Cokeboek’ correct is of op enigerlei wijze ergens aan is ontleend. Daarnaast het ‘Cokeboek’ geen algemeen toegankelijke bron, omdat deze alleen intern bij de politie wordt gebruikt. Informatie uit het ‘Cokeboek’ kunnen dan ook niet tot feiten van algemene bekendheid worden gerekend.

De rechtbank stelt voorop dat de schatting van het wederrechtelijk verkregen voordeel dient te worden ontleend aan de inhoud van wettige bewijsmiddelen als bedoeld in artikel 339 van het Wetboek van Strafvordering, waarbij het wettelijk bewijsminimum uit het Wetboek van Strafvordering niet van toepassing is. Dat betekent dat de schatting van het wederrechtelijk verkregen voordeel op slechts een bewijsmiddel kan worden gebaseerd. Een op ambtseed opgemaakte berekeningsrapportage kan dan ook voldoende zijn. Feiten of omstandigheden van algemene bekendheid en algemene ervaringsregels behoeven geen bewijs.

De rechtbank stelt vast dat de bewezen verklaarde feiten in de hoofdzaak naar hun aard gericht zijn op het behalen van geldelijk gewin. Uit het dossier komen geen concrete aanwijzingen naar voren dat betrokkene geld heeft verdiend met de strafbare feiten en wat de omvang daarvan zou zijn.

In het ‘Rapport berekening wederrechtelijk verkregen voordeel per delict ex artikel 36e 2e lid Wetboek van Strafrecht’ (hierna: het rapport) in de zaak van betrokkene is vermeld dat een daadwerkelijke rol van betrokkene als omschreven in het ‘Cokeboek’ uit 2011 niet is aangetoond. De opsteller van het rapport stelt dat betrokkene hoofdelijk aansprakelijk is voor het wederrechtelijk verkregen voordeel van haar man [naam] , omdat zij met hem in gemeenschap van goederen is getrouwd. Er wordt verwezen naar het ontnemingsrapport dat in de zaak van [naam] is opgemaakt. In dat rapport wordt voor de rol van [naam] binnen de organisatie van een cocaïnebewerkingslocatie en de opbrengsten voor die rol wel verwezen naar het ‘Cokeboek’. Er wordt geconcludeerd dat [naam] als ‘toezichthouder/werker’ € 20.000,- per klus heeft ontvangen en als ‘verhuurder’ inclusief gevarengeld € 10.000,- per klus. Blijkens het rapport is het ‘Cokeboek’ slechts bedoeld voor intern gebruik bij de politie en mag het niet aan derden worden verstrekt.

De rechtbank overweegt dat de gevolgtrekking uit het rapport geen feiten of omstandigheden van algemene bekendheid of algemene ervaringsregels zijn en dat zij, doordat er geen inzicht wordt verschaft in het ‘Cokeboek’, niet kan verifiëren op basis van welke gegevens de genoemde bedragen per rol zijn berekend en hoe deze tot stand zijn gekomen. Dat maakt dat de rechtbank met onvoldoende zekerheid kan vaststellen dat betrokkene het gevorderde bedrag of enig ander bedrag heeft verdiend.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat niet aannemelijk is geworden dat betrokkene door middel van of uit baten van de feiten waarvoor zij bij voornoemd vonnis is veroordeeld, of uit andere strafbare feiten, wederrechtelijk verkregen voordeel heeft verkregen. De rechtbank zal de vordering dan ook afwijzen.

De rechtbank:

- wijst de vordering van de officier van justitie d.d. 3 december 2020, strekkende tot ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel, af.

Dit vonnis is gewezen door mr. R.J.H. Goossens, voorzitter, mr. W.J.M. Fleskens en mr. R.J.H. van der Linden, rechters, in tegenwoordigheid van mr. G.G. Gielen, griffier, en is uitgesproken ter openbare zitting op 22 juli 2021.

Mr. Goossens is niet in de gelegenheid dit vonnis mede te ondertekenen.