ECLI:NL:RVS:2002:AE2344

Raad van State 200200879/1. Datum uitspraak: 20 maart 2002 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant], appellant, tegen de uitspraak van de rechtbank te 's-Gravenhage, nevenzittingsplaats Zwolle, van 16 januari 2002 in het geding tussen: appellant en de Staatssecretaris van Justitie. Bij besluit van 2 mei 2001 heeft de Staatssecretaris van Justitie (hierna: de staatssecretaris) een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel te verlenen afgewezen. Dit besluit is aangehecht. Bij uitspraak van 16 januari 2002, verzonden op diezelfde dag, heeft de rechtbank te ’s-Gravenhage, nevenzittingsplaats Zwolle, het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft appellant bij brief, bij de Raad van State binnengekomen op 13 februari 2002, hoger beroep ingesteld. Deze brief is aangehecht. Bij brief van 4 maart 2002 heeft de staatssecretaris een reactie ingediend. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 5 maart 2002, waar de staatssecretaris, vertegenwoordigd door mr. E. Bervoets, ambtenaar ten departemente, is verschenen. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. P. van Dijk, Voorzitter, en mr. R.W.L. Loeb en mr. M. Vlasblom, Leden, in tegenwoordigheid van mr. E.D.A.M. Zegveld, ambtenaar van Staat. w.g. Loeb w.g. Zegveld Voorzitter ambtenaar van Staat Uitgesproken in het openbaar op 20 maart 2002 43-344. Verzonden: Voor eensluidend afschrift, de Secretaris van de Raad van State, voor deze, 2.1. De aanvraag van appellant is afgewezen, omdat Duitsland ingevolge de Overeenkomst van Dublin verantwoordelijk is voor de behandeling ervan. 2.2. Grief I klaagt dat de rechtbank ten onrechte heeft nagelaten de staatssecretaris opdracht te geven om de onderliggende stukken van het dactyloscopisch onderzoek bij de Duitse autoriteiten op te vragen, ten einde hem in staat te stellen een contra-expertise te laten verrichten. 2.3. Uit het dossier blijkt dat appellant volgens de resultaten van een dactyloscopisch onderzoek eerder in Duitsland onder een andere naam een asielaanvraag heeft ingediend. Appellant ontkent dat. 2.4. Appellant heeft geen reis- of identiteitspapieren, dan wel andere bescheiden overgelegd om zijn stellingen omtrent zijn reis van Sierra Leone naar Nederland te staven. Onder die omstandigheden heeft de rechtbank in de enkele stelling van appellant dat hij niet in Duitsland is geweest geen aanleiding hoeven zien om de staatssecretaris op te dragen de stukken van het dactyloscopisch onderzoek bij de Duitse autoriteiten op te vragen voor contra-expertise. De conclusie is dat de grief faalt. 2.5. Grief II klaagt dat de rechtbank heeft miskend dat de staatssecretaris ten aanzien van appellant ten onrechte het beleid, neergelegd in onderdeel C1/2.3.2 van de Vreemdelingencirculaire 2000 (hierna: de Vc 2000) heeft toegepast, in plaats van het voor hem gunstiger beleid, neergelegd in onderdeel B7/8.1.1.3 van de Vreemdelingencirculaire 1994 (hierna: de Vc 1994). 2.5.1. Ingevolge artikel 117, eerste lid, aanhef en onder c, van de Vreemdelingenwet 2000 (hierna: de Vw 2000), wordt een op het tijdstip van inwerkingtreding van deze wet in behandeling zijnde aanvraag tot toelating als vluchteling aangemerkt als een aanvraag tot verlening van een verblijfsvergunning op grond van deze wet. 2.5.2. De aanvraag van appellant is ingediend op 30 mei 2000. Op het tijdstip van inwerkingtreding van de Vw 2000 werd deze ingevolge voormelde bepaling aangemerkt als een aanvraag tot verlening van een verblijfsvergunning op grond van deze wet. Derhalve was de Vw 2000 op de aanvraag van toepassing en daarmee ook de Vc 2000, waarin is neergelegd hoe de staatssecretaris gebruik maakt van de in die wet toegekende bevoegdheid. De bepaling laat geen ruimte voor toepassing van het beleid, neergelegd in Vc 1994, ook niet indien dat voor betrokkene gunstiger zou zijn. De rechtbank heeft derhalve terecht onderdeel C1/2.3.2 van de Vc 2000 van toepassing geacht. De conclusie is dat de grief faalt. 2.6. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient met verbetering van gronden te worden bevestigd. 2.7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.