ECLI:NL:CRVB:2016:150

14/5945 Wajong

Datum uitspraak: 15 januari 2016

Centrale Raad van Beroep

Meervoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Limburg van

17 september 2014, 14/980 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellante] te [woonplaats] (appellante)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Namens appellante heeft mr. R.C.C.M. Nadaud, advocaat, hoger beroep ingesteld.

Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 27 november 2015. Voor appellante is

verschenen mr. Nadaud. Tevens was aanwezig [naam echtgenoot] , de echtgenoot van appellante. Het Uwv was vertegenwoordigd door mr. P.C.P. Veldman.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door J.W. Schuttel als voorzitter en G. van Zeben-de Vries en

L. Koper als leden, in tegenwoordigheid van N. van Rooijen als griffier. De beslissing is

uitgesproken in het openbaar op 15 januari 2016.

(getekend) J.W. Schuttel

(getekend) N. van Rooijen

GdJ

1.1. Appellante, geboren [in] 1958, heeft met een op 3 juli 2013 ondertekend formulier het Uwv verzocht haar in aanmerking te brengen voor een uitkering op grond van de Wet werk en ondersteuning jonggehandicapten (Wajong 2010). Daarbij heeft zij gesteld dat zij, mede als gevolg van enkele ingrijpende gebeurtenissen in het ouderlijk gezin, al vanaf jonge leeftijd psychische problemen ervaart. Als gevolg van nadien opgetreden omstandigheden in het

eigen gezin, is haar psychische gezondheidssituatie nog verder verslechterd.

1.2. Bij besluit van 8 oktober 2013 heeft het Uwv de aanvraag van appellante afgewezen op de grond dat, zoals dossierstudie van de verzekeringsarts had uitgewezen, er onvoldoende gegevens zijn voor een oordeel over arbeidsongeschiktheid van appellante rond haar

zeventiende en achttiende jaar. Ook uit de van de huisarts ontvangen informatie kan niet

worden afgeleid dat appellante al vanaf 24 juli 1975, toen zij de leeftijd van zeventien jaar bereikte, arbeidsongeschikt was. Daarom is het Uwv ervan uitgegaan dat appellante toen niet arbeidsongeschikt was en daarmee niet voldoet aan de voorwaarden voor een

Wajong-uitkering.

1.3. Bij besluit van 24 februari 2014 (bestreden besluit) heeft het Uwv, in lijn met het advies van de verzekeringsarts bezwaar en beroep om het oordeel te volgen waartoe zijn collega in de primaire fase was gekomen, het bezwaar van appellante tegen het besluit van

8 oktober 2013 ongegrond verklaard.

2.1. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het tegen het bestreden besluit ingestelde beroep ongegrond verklaard. Daartoe heeft de rechtbank, na te hebben vastgesteld dat

appellante haar aanvraag heeft ingediend ruim 37 jaar na haar zeventiende verjaardag,

overwogen dat volgens vaste rechtspraak van de Raad (ECLI:NL:CRVB:2011:BP8002) de omstandigheid dat door tijdsverloop de medische situatie niet meer verantwoord is vast te stellen, voor risico moet blijven van degene die (alsnog) de aanvraag doet. In beginsel zal degene die een zodanig verzoek indient stukken ter onderbouwing van dat verzoek moeten overleggen. De rechtbank heeft geen aanleiding gezien om in het geval van appellante van dat uitgangspunt af te wijken.

2.2. De rechtbank heeft voorts overwogen dat het onderzoek door de verzekeringsarts en de verzekeringsarts bezwaar en beroep zorgvuldig is geschied, nu dossierstudie is verricht,

medisch onderzoek is gedaan en medische informatie van de behandelend sector is

meegewogen. Zij hebben gerapporteerd dat de geclaimde arbeidsongeschiktheid niet kan worden vastgesteld. De rechtbank heeft aan die overweging nog toegevoegd dat appellante geen andersluidende informatie heeft ingebracht die twijfel kan doen rijzen aan het oordeel van de verzekeringsartsen.

2.3. Ook heeft de rechtbank de beroepsgrond verworpen dat het Uwv ten onrechte niet meer beschikt over oude stukken met betrekking tot een uitkering op grond van de Ziektewet (ZW) die appellante destijds van de Detam, als rechtsvoorganger van het Uwv, zou hebben gehad. Ervan afgezien dat door het Uwv wordt ontkend dat appellante een ZW-uitkering heeft gehad, omdat in de stukken wordt gesproken over een uitkering op grond van de Werkloosheidswet (WW), kan naar het oordeel van de rechtbank niet aan het Uwv worden tegengeworpen dat inmiddels de desbetreffende oude stukken op basis van de Archiefwet zijn vernietigd.

3.1. Appellante heeft de door haar in bezwaar en beroep naar voren gebrachte gronden in

hoger beroep gehandhaafd. Zij wijst erop dat de medische gegevens in het dossier wijzen op arbeidsongeschiktheid als gevolg van onder meer angst- en paniekstoornissen na haar

zeventiende jaar. Op basis van de voorliggende feiten kan volgens appellante niet worden uitgesloten dat zij ook reeds vanaf haar zeventiende jaar arbeidsongeschikt is. Zij wijst in dit verband op informatie van het centrum voor medische zorg [centrum] waaruit blijkt dat het overlijden van haar vader in 1976 haar angst- en paniekstoornis geluxeerd heeft.

Gewezen wordt voorts op het relatief grote aantal contacten van appellante met haar huisarts vanaf mei 1976. Uit een brief van haar huisarts M.M.B.G. Hundscheid van 18 september 2013 blijkt volgens appellante prominent dat zij sinds 1985, toen deze arts haar huisarts werd, aan angst- en paniekstoornissen leed.

3.2. Appellante blijft voorts bij haar opvatting dat bijzonder belang toekomt aan oude stukken inzake de WW-uitkering die zij in de hier relevante periode van de Detam zou hebben

ontvangen, in welke periode ook sprake zou zijn geweest van het ontvangen van ziekengeld. Appellante stelt in dit verband dat het Uwv niet wettelijk verplicht was om deze oude stukken te vernietigen en dat het Uwv, door dit toch te doen, er ten onrechte geen rekening mee heeft gehouden dat het bij aanvragen van uitkeringen op grond van de Wajong nu eenmaal vaker zal voorkomen dat naar het verre verleden zal moeten worden gekeken. Als goede verzekeraar had het Uwv daarom de desbetreffende stukken moeten bewaren. Voor zover de stukken zijn vernietigd - appellante merkt overigens op dat dit op geen enkele wijze is aangetoond - komt dat volgens appellante voor rekening en risico van het Uwv.

4.1. De Raad komt tot de volgende beoordeling.

4.2. Onder verwijzing naar zijn uitspraak van 8 april 2015, ECLI:NL:CRVB:2015:1111, stelt de Raad voorop dat, omdat appellante is geboren in 1958 - daarmee voor 1 januari 1980 - haar aanspraken, hoewel de aanvraag is ingediend na 1 januari 2010, dienen te worden beoordeeld aan de hand van het bepaalde in de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW).

4.3. Ingevolge artikel 5, eerste lid, van de AAW, zoals deze bepaling destijds luidde, is

arbeidsongeschikt, geheel of gedeeltelijk, hij die ten gevolge van ziekte of gebreken geheel of gedeeltelijk buiten staat is om met arbeid, die voor zijn krachten en bekwaamheden is

berekend en die met het oog op zijn opleiding en vroeger beroep hem in billijkheid kan

worden opgedragen, ter plaatse waar hij arbeid verricht of het laatst heeft verricht of op een naburige soortgelijke plaats, te verdienen, hetgeen lichamelijk en geestelijk gezonde personen, van dezelfde soort en soortgelijke opleiding, op zodanige plaats met arbeid gewoonlijk

verdienen.

4.4. Ingevolge artikel 6, eerste lid, aanhef en onder b, van de AAW heeft recht op toekenning van een arbeidsongeschiktheidsuitkering de verzekerde, die op de dag, waarop hij 17 jaar wordt, arbeidsongeschikt is, zodra hij onafgebroken 52 weken arbeidsongeschikt is geweest, indien hij na afloop van deze periode nog arbeidsongeschikt is.

4.5. Met de rechtbank is de Raad van oordeel dat de verzekeringsarts en de verzekeringsarts bezwaar en beroep een voldoende uitgebreid en ook anderszins een zorgvuldig onderzoek hebben ingesteld naar eventuele arbeidsongeschiktheid van appellante op de dag waarop zij de leeftijd van zeventien jaar bereikte en dat niet is kunnen blijken van concrete

aanknopingspunten om die artsen niet te volgen in hun conclusie dat zich dit op basis van de voorliggende gegevens niet op verantwoorde wijze laat vaststellen.

4.6. Appellante heeft ook in hoger beroep geen medische gegevens ingebracht die tot een

andersluidend oordeel aanleiding zouden kunnen geven.