ECLI:NL:OGEAC:2019:34

GERECHT IN EERSTE AANLEG VAN CURAÇAO

Uitspraak

in het geding tussen:

[eiser],

wonend in Curaçao,

eiser,

gemachtigden: mr. M.C.P.A. Biegelaar en M.J.C. Sayers,

en

de minister van Justitie,

verweerder,

gemachtigde: mr. S.X. Hato, advocaat.

Procesverloop

Bij beschikking van 10 november 2017 (het bestreden besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiser van 12 september 2017 om velenging van zijn vergunning tot tijdelijk verblijf (de verblijfsvergunning) met als doel het verrichten van arbeid als directeur bij (de rechtspersoon) toegewezen, onder het voorschrift dat de werkgever over een geldige tewerkstellingsvergunning (twv) dient te beschikken.

Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.

Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.

De openbare behandeling van het beroep heeft ter zitting van het Gerecht op 30 januari 2019 plaatsgevonden. Daar waren aanwezig eiser, bijgestaan door zijn gemachtigde, en namens verweerder zijn gemachtigde, vergezeld door mr. A. Irasuquin (werkzaam bij verweerder).

Overwegingen

1. Op grond van artikel 9, eerste lid, aanhef en onder b, van de Landsverordening toelating en uitzetting (de Ltu) kan door of namens verweerder de vergunning tot tijdelijk verblijf worden geweigerd indien niet kan worden aangetoond dat degene voor wie toelating wordt verzocht over voldoende middelen van bestaan zal beschikken (‘het middelenvereiste’).

Volgens paragraaf 3.7 van de Herziene instructie aan de Gezaghebbers inzake de toepassing van de LvTU en het Toelatingsbesluit (de HIG), waarin het beleid is neergelegd over de uitvoering van die regelingen, geldt met betrekking tot het middelenvereiste ten aanzien van de categorie “Zelfstandigen/directeur” voor de vreemdeling in het bezit van een directievergunning dat bij een eerste toelating de directievergunning als bewijs van voldoende geldelijke middelen moet worden overgelegd en bij verlenging bewijs van de Inspectie der Belastingen.

1.1 Op grond van artikel 2, eerste lid, van de Landsverordening arbeid vreemdelingen (de Lav) is het een werkgever verboden een vreemdeling arbeid te laten verrichten zonder twv.

Op grond van artikel 3, aanhef en onder d, is dat verbod niet van toepassing met betrekking tot een vreemdeling die beschikt over en door of namens de minister van Justitie afgegeven verblijfsvergunning voor het verrichten van arbeid als zelfstandige in het desbetreffende eilandgebied, voor zover deze vreemdeling arbeid verricht als zelfstandige.

2. Bij de aanvraag om verlenging heeft eiser aangegeven een verblijfsvergunning te willen hebben als directeur rechtspersoon/ zelfstandige.

Bij het bestreden besluit heeft verweerder, zonder dat eiser een twv heeft overgelegd, het verblijfsrecht van eiser alsnog verlengd, maar daarbij bepaald dat hij niet wordt toegelaten als ‘zelfstandige’, maar voor het verrichten van arbeid in loondienst als directeur van de rechtspersoon.

3. Het geschil tussen partijen spitst zich toe op de beantwoording van de vraag of eiser als statutair directeur/enig aandeelhouder van de rechtspersoon in het kader van de toelating tot Curaçao is aan te merken als zelfstandige, dan wel als werknemer in loondienst.

Het Gerecht heeft deze vraag reeds beantwoord in zijn, ook tussen eiser en verweerder gewezen, uitspraak van 23 januari 2017, in de zaak met kenmerk Lar 2016/78578. In hetgeen verweerder naar voren heeft gebracht, ziet het Gerecht geen aanknopingspunten om thans deze vraag anders te beantwoorden. Het Gerecht verwijst hier naar hetgeen bij voormeld uitspraak is overwogen onder r.o. 4 en voegt daaraan toe dat eiser in zijn hoedanigheid van statutair directeur/enig aandeelhouder niet als werknemer van de rechtspersoon kan worden aangemerkt, omdat de daarvoor noodzakelijke gezagsverhouding tussen beide ontbreekt. voorts staat het verweerder niet vrij aan het gemunte begrip ‘werknemer’ beleidsmatig een andere invulling te geven.

4. De slotsom is dat verweerder bij het bestreden besluit de verblijfsvergunning aan eiser ten onrechte niet heeft verleend als zelfstandige, op wie het regime van de Lav niet van toepassing is. Het bestreden besluit moet daarom worden vernietigd en het Gerecht zal bepalen dat verweerder met inachtneming van deze uitspraak opnieuw op het bezwaar van eiser zal dienen te beslissen.

5. Nu het beroep tegen het bestreden besluit gegrond wordt verklaard, bestaat er aanleiding verweerder te veroordelen in de proceskosten opgekomen aan de zijde van eiser, als na te melden. Voorts zal het Gerecht bepalen dat het land Curaçao aan eiser het door hem betaalde griffierecht dient te vergoeden.

Beslissing

Het Gerecht:

verklaart het beroep gegrond;

vernietigt het bestreden besluit;

gelast verweerder binnen zes weken, met inachtneming van deze uitspraak, opnieuw op het bezwaar van eiser te beslissen;

veroordeelt verweerder in de proceskosten, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand, tot een bedrag van NAf 1.400,- (zegge: duizendvierhonderd Nederlands Antilliaanse guldens), te betalen aan eiser; en

draagt het land Curaçao op het betaalde griffierecht van NAf 150,- (zegge: honderdvijftig Nederlands-Antilliaanse guldens) aan eiser te vergoeden.

Aldus vastgesteld door mr. D. Haan en uitgesproken in het openbaar op 5 februari 2019 te Curaçao, in aanwezigheid van mr. O.H.M. Leito, griffier.

Tegen deze uitspraak staat hoger beroep open binnen zes weken na kennisgeving van deze uitspraak. zie hoofdstuk 5 van de Lar.