ECLI:NL:RBMNE:2023:5038
RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND
Civiel recht
kantonrechter
locatie Amersfoort
zaaknummer: 10230873 AE VERZ 22-53 SV/40160
Beschikking van 26 september 2023
inzake
[verzoeker]
,
wonende te [woonplaats] ,
verder ook te noemen: [verzoeker] ,
verzoekende partij,
gemachtigde: mr. J.C. Hennipman,
tegen:
de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid
[verweerster] B.V.,
gevestigd te [vestigingsplaats] ,
verder ook te noemen: [verweerster] ,
verwerende partij,
gemachtigde: mr. F.G. Vlaskamp.
1.1. Het verloop van de procedure blijkt uit:
de tussenbeschikkingen van 27 februari 2023 en 14 juni 2023
de akte van [verzoeker] van 12 juli 2023
de akte van [verweerster] van 8 augustus 2023.
1.2. Hierna is uitspraak bepaald.
2 De verdere beoordeling
2.1. In de tussenbeschikking van 14 juni 2023 heeft de kantonrechter bepaald dat [verzoeker] nog mag reageren op het verweer dat bij de berekening van de eindejaarsuitkering over 2020 en 2021 moet worden uitgegaan van de (wegens ziekte) bestaande aanspraak op 70% in plaats van het volledige salaris. Ook heeft de kantonrechter bepaald dat [verzoeker] in de gelegenheid wordt gesteld om nog een berekening te verstrekken van de transitievergoeding voor zover die is gebaseerd op de eindejaarsuitkering. [verweerster] is in de gelegenheid gesteld om uitsluitend op deze berekening van de transitievergoeding te reageren.
2.2. [verzoeker] heeft zich vervolgens in een akte van 12 juli 2023 uitgelaten over het loon voor de berekening van de eindejaarsuitkering bij ziekte en het uurloon voor de uit te betalen vakantie-uren. [verzoeker] heeft ook een berekening gegeven van de transitievergoeding over de eindejaarsuitkering, waarvoor hij verwijst naar bijgevoegde productie 32. [verweerster] heeft in haar akte van 8 augustus 2023 gereageerd op de door [verzoeker] berekende transitievergoeding, waarbij zij verwijst naar haar berekening van de totale transitievergoeding, zoals weergegeven in de overgelegde productie 55.
eindejaarsuitkering
2.3. De kantonrechter heeft in de tussenbeschikking van 27 februari 2023 (r.o. 5.13) geoordeeld dat de door [verzoeker] verzochte eindejaarsuitkering over het niet-betaalde gedeelte over 2019, over 2020 en over 2021 tot de datum van einde dienstverband, moet worden toegewezen. In artikel 4.3 van het Handboek P&O (Handboek), dat onderdeel uitmaakt van de arbeidsovereenkomst tussen partijen, staat dat de werknemer van [verweerster] recht heeft op een eindejaarsuitkering van 4% van het voor hem in een kalenderjaar geldende salaris op jaarbasis. De hoogte van de nog te betalen eindejaarsuitkeringen kon bij de tussenbeschikking van 27 februari 2023 nog niet vastgesteld worden omdat de geïndexeerde loongegevens niet in geding waren gebracht. Nadat [verzoeker] deze loongegevens had verstrekt, heeft [verweerster] zich op het standpunt gesteld dat de eindejaarsuitkeringen over 2020 en 2021 berekend moeten worden over het in deze kalenderjaren uitgekeerde loon en niet over het volledige brutoloon, waarvan [verzoeker] is uitgegaan. [verweerster] heeft daarbij verwezen naar artikel 6.4 van het Handboek. In deze bepaling staat dat de werkgever na 52 weken ziekte 70% van het laatstverdiende bruto maandsalaris zal betalen.
2.4. [verzoeker] betwist in de akte van 12 juli 2023 de stelling van [verweerster] dat voor de berekening van de eindejaarsuitkering uitgegaan moet worden van het werkelijk uitgekeerde loon, dat per 6 juli 2020 70% van het overeengekomen loon bedraagt. [verzoeker] wijst erop dat in artikel 4.3 van het Handboek niet wordt verwezen naar het ‘werkelijk uitgekeerde loon’, maar naar het ‘bedongen loon’. [verzoeker] wijst er daarbij op dat voor de berekening van de eindejaarsuitkering artikel 7:629 lid 8 juncto artikel 7:628 lid 3 BW geldt, waaruit volgt dat het volledige loon moet worden uitgekeerd dat hij zou hebben gekregen als hij niet verhinderd zou zijn geweest.
2.5. De kantonrechter overweegt hierover als volgt. Artikel 6.4 van het Handboek, dat gaat over het loon tijdens ziekte, ziet alleen op de doorbetaling van het bruto maandsalaris, niet op overige loonbestanddelen, zoals de eindejaarsuitkering. Niet is gesteld of gebleken dat partijen in de arbeidsovereenkomst of in het Handboek afspraken hebben gemaakt over de uitbetaling van de eindejaarsuitkering tijdens ziekte. Dat betekent dat op het recht op eindejaarsuitkering tijdens ziekte, artikel 7:629 BW van toepassing is. Op grond van het eerste lid van deze bepaling behoudt de werknemer, voor zover het loon niet meer bedraagt dan het bedrag als bedoeld in artikel 17 lid lid 1 van de Wet financiering sociale verzekeringen, met betrekking tot een loontijdvak van een dag, voor een tijdvak van 104 weken recht op 70% van het naar tijdruimte vastgestelde loon, als hij wegens ziekte de bedongen arbeid niet heeft verricht.
2.6. [verzoeker] stelt dat 7:629 lid 1 BW niet geldt voor de eindejaarsuitkering omdat dit loonbestanddeel niet naar tijdruimte wordt uitgekeerd. In art. 7:629 lid 8 BW is artikel 7:628 lid 3 BW echter van overeenkomstige toepassing verklaard. Artikel 7:628 lid 3 BW ziet op het loon in geld dat op andere wijze dan naar tijdruimte is vastgesteld. Gelet daarop is 7:629 lid 1 BW, de loonaanspraak van 70% van het naar tijdruimte vastgestelde loon bij ziekte ook van toepassing op loon in geld dat op andere wijze dan naar tijdruimte is vastgesteld. [verzoeker] heeft daarom tijdens ziekte recht op betaling van 70% van de eindejaarsuitkering. Daaraan doet niet af dat op grond van artikel 7:628 lid 3 BW als loon wordt beschouwd het loon dat de werknemer had kunnen verdienen als hij niet verhinderd was geweest om zijn arbeid te verrichten. De stelling van [verzoeker] in de akte van 12 juli 2023 dat artikel 7:629 lid 1 BW niet geldt voor loonbestanddelen die niet naar tijdruimte worden uitgekeerd, is overigens in tegenspraak met zijn eerder ingenomen stelling dat de eindejaarsuitkering valt onder artikel 7:629 BW (punt 6.38 van het verzoekschrift) en onder deze bepaling tot uitkering zou moeten komen.
2.7. [verweerster] heeft in de akte van 10 april 2023 erkend dat – nu de kantonrechter van oordeel is dat [verzoeker] ook tijdens ziekte recht heeft op een eindejaarsuitkering – zij over het in 2020 uitgekeerde loon van in totaal € 49.493,50, nog een eindejaarsuitkering is verschuldigd van € 1.979,74 bruto. Over 2021 heeft [verweerster] aan [verzoeker] € 15.194,49 bruto aan loon en ziekte-suppletie betaald, waarover een eindejaarsuitkering van € 607,77 bruto is verschuldigd. [verzoeker] heeft de berekening van deze eindejaarsuitkeringen op zichzelf niet betwist, zodat deze toewijsbaar zijn. In de tussenbeschikking van 14 juni 2023 (r.o. 2.3) heeft de kantonrechter al een eindejaarsuitkering over 2019 van € 1.044,36 bruto toewijsbaar geoordeeld. In totaal zal de kantonrechter de verzochte eindejaarsuitkering over 2019, 2020 en 2021 daarom toewijzen tot een bedrag van (€ 1.044,36 + € 1.979,74 + € 607,77 =) € 3.631,87 bruto, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de respectievelijke data van opeisbaarheid.
wettelijke verhoging
2.8. De kantonrechter zal de door [verzoeker] verzochte wettelijke verhoging over de uit te betalen eindejaarsuitkeringen toewijzen. Nu de vraag of er aanspraak is op een eindejaarsuitkering onderdeel is geweest van het debat tussen partijen, ziet de kantonrechter aanleiding om de wettelijke verhoging te matigen tot 10%.
loon voor uitbetaling vakantie-uren
2.9. [verzoeker] heeft in de akte van 10 juli 2023 verzocht bij de berekening van de uitbetaling van de verzochte vakantie-uren alsnog de eindejaaruitkering te betrekken en een uurloon van € 39,88 bruto te hanteren. De kantonrechter overweegt hierover dat in de tussenbeschikking van 14 juni 2023 een bindende eindbeslissing is gegeven over de hoogte van het uurloon van de na te betalen vakantie-uren. Wat [verzoeker] in de akte van 10 juli 2023 hierover aanvoert, geeft de kantonrechter geen aanleiding om op de eerdere beslissing terug te komen.
transitievergoeding
2.10. [verzoeker] heeft de transitievergoeding – op basis van de na te betalen eindejaarsuitkeringen – berekend op € 501,39 bruto.
De kantonrechter:
3.1. veroordeelt [verweerster] om aan [verzoeker] te betalen:
een studievergoeding van € 1.230 bruto, vermeerderd met de wettelijke rente hierover vanaf 29 november 2022 tot de voldoening;
de eindejaarsuitkeringen: € 1.044,36 (voor 2019), € 1.979,74 (voor 2020) en € 607,77 (voor 2021), in totaal € 3.631,87 bruto, vermeerderd met de wettelijke verhoging als bedoeld in artikel 7:625 BW, gematigd tot 10%, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de respectievelijke data van opeisbaarheid;
het resterende deel van de transitievergoeding op basis van de eindejaarsuitkeringen, een bedrag van € 336,32 bruto, vermeerderd met de wettelijke rente hierover vanaf 2 oktober 2022 tot de voldoening;
het loon over de opgebouwde en niet opgenomen wettelijke vakantiedagen over 2019 (€ 1.445,72), 2020 (€ 3.076,00) en 2021 (€ 261,46) van in totaal € 4.783,18 bruto, te vermeerderen met de wettelijke rente hierover vanaf 1 september 2022 tot de voldoening;
een vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten van € 857,25;
3.2. veroordeelt [verweerster] in de proceskosten aan de zijde van [verzoeker] , tot deze beschikking begroot op € 2.079,00, waarvan € 1.386,00 aan salaris gemachtigde;
3.3. wijst af het meer of anders verzochte;
3.4. verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad.
Deze beschikking is gegeven door mr. M.J. Slootweg, kantonrechter, en is in het openbaar uitgesproken op 26 september 2023.